Όταν είσαι αμιγώς μπασκετική ομάδα σε μία χώρα όπως η Ισπανία, τα πράγματα είναι δύσκολα, πολύ δύσκολα! Είναι δύσκολα γιατί σχεδόν όλοι οι μεγάλοι αντίπαλοι σου έχουν και ποδοσφαιρικά τμήματα, κάτι το οποίο σημαίνει πως σε θέμα δημοφιλίας, ξέρεις ότι έχουν και θα έχουν το πάνω χέρι. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι, στην ACB παίζουν ομάδες-μύθοι του ευρωπαϊκού μπάσκετ (βλ. Ρεάλ και Μπαρτσελόνα) τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά δύσκολα!Και όμως! Σε αυτό το εξαιρετικά υψηλό επίπεδο και χωρίς τις ορδές των "ποδοσφαιρικών" οπαδών να την ακολουθούν, η Κάχα κατάφερε όχι απλώς να είναι ανταγωνιστική, αλλά να κατακτά και τίτλους!
To "θαύμα" της Saski Baskonia (όπως είναι το πραγματικό όνομα της ομάδας χωρίς το χορηγό) ξεκίνησε το 1988, όταν ανέλαβε τη προεδρία της ο 30χρονος (τότε), Χοσεάν Κερεχέτα. Ο Κερεχέτα ήταν βετεράνος μπασκετμπολίστας που κατά τη διάρκεια της καριέρας του είχε αγωνιστεί σε ιστορικές ομάδες, όπως η Ρεάλ, η Μπανταλόνα και η Σαραγόσα και τώρα ως πρόεδρος της Κάχα ήθελε να τη καθιερώσει ανάμεσα στα μεγάλα ισπανικά κλαμπ.
Η πανέξυπνη διαχείριση της ομάδας από το Κερεχέτα σε συνδυασμό με το χάρισμα του στις διαπραγματεύσεις και τη στήριξη της τοπικής κοινωνίας, μετέτρεψαν την ομάδα από κομπάρσο του ισπανικού πρωταθλήματος σε πρωταγωνίστρια μέσα σε λγότερο από μία εικοσαετία! Απόδειξη; Το γεγονός ότι η Κάχα από εκεί που το 1988 ήταν άτιτλη και με μόλις 1 ευρωπαϊκή συμμετοχή (είχε φτάσει μέχρι το β΄γύρο του κυπέλλου Κόρατς το 1986), τώρα αριθμεί 3 πρωταθλήματα Ισπανίας, 6 κύπελλα Ισπανίας, 4 Σούπερ Καπ Ισπανίας, 1 κύπελλο Σαπόρτα ( το 1996 κόντρα στο ΠΑΟΚ) και 4 συμμετοχές σε φάιναλ φορ Ευρωλίγκας (2005, 2006, 2007, 2008)!
Το βασικό συστατικό της εκτόξευσης της Κάχα είναι, όπως προείπα, το χάρισμα του Κερεχέτα στις διαπραγματεύσεις και κυρίως τα υψηλά buy out που έβαζε στα συμβόλαια των παικτων της ομάδας, κίνηση η οποία ανάγκαζε όποιον ήθελε να αγοράσει μπασκετμπολίστα από τη Κάχα να τον χρυσοπληρώσει!
Έτσι κατά τη διάρκεια της τελευταίας εικοσαετίας από το βασκικό σύλλογο πέρασαν μεγάλα ονόματα του παγκοσμίου μπάσκετ ( Σκόλα, Νοτσιόνι, Ματσιγιάουσκας, Σπλίτερ, Χουέρτας, Καλντερόν, Πλάνινιτς, Ομπέρτο, Ντράγκιτς, Μπάρατς, και Τελέτοβιτς), τα οποία όταν έφυγαν έκαναν το σύλλογο αρκετά πλουσιότερο.
Οι επιτυχίες της ομάδες, βέβαια, δεν θα μπορούσαν να αφήσουν ασυγκίνητο το κόσμο της Βασκονίας, ο οποίος στήριξε και στηρίζει τη Κάχα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι το γήπεδο της ομάδας, η "Φερνάντο Μπουέσα Αρένα" γεμίζει αρκετά συχνά, προσφέροντας στο Κερεχέτα τη χαρά να βλέπει την ομάδα του στις πρώτες θέσεις της Ευρωλίγκας, σε μ.ο. εισιτηρίων, ενώ παράλληλα τα μέλη της ομάδας ξεπερνάνε πλέον τις 8.000!
Τέλος αξίζει να αναφέρουμε ότι στήριξη στην ομάδα προσφέρουν και οι τοπικές επιχειρήσεις, οι οποίες με τις χορηγίες τους καλύπτουν το 60% του μπάτζετ του συλλόγου!
Το μόνο αρνητικό για τη Κάχα είναι το γεγονός ότι, επειδή στηρίζεται πολύ σε χορηγίες έχει αλλάξει πολλές φορές όνομα λόγω... χορηγού! Από Saski Baskonia έγινε Ταουγκρές, από Ταουγκρές έγινε Τάου Κεράμικα και από Τάου Κεράμικα εδώ και λίγα χρόνια μετονομάστηκε σε Κάχα Λαμποράλ. Πάντως η αλήθεια είναι πως ασχέτως ονόματος το παραμύθι της Κάχα θα συνεχίσει να ζει για πολλά χρόνια ακόμα!
Ως γνωστόν το ελληνικό μπάσκετ είναι το καμάρι του ελληνικού αθλητισμού αδιαλείπτως τα τελευταία 30 χρόνια! Συγκεκριμένα η "καλαθοσφαίριση", όπως ονομάζεται ελληνιστί το μπάσκετ, βρίσκεται στην καθημερινότητα του μέσου Έλληνα, από τη δεκαετία του ΄80, δηλ. από την εποχή που μεγαλουργούσε ο καταπληκτικός Άρης των Γκάλη και Γιαννάκη και κυρίως από το 1987, όταν η Ελλάδα, με τις δύο θρυλικές πλέον βολές του Αργύρη Καμπούρη, κέρδιζε στον τελικό του Ευρωμπάσκετ τη Σοβιετική Ένωση με 103-101 και κατακτούσε το πρωτάθλημα Ευρώπης!
Πολλοί βέβαια μπορεί δικαιολογημένα να υποστηρίξουν ότι το ελληνικό μπάσκετ είχε γνωρίσει μεγάλες επιτυχίες και πριν τη δεκαετία του ΄80, καθώς η εθνική μας ομάδα το πρώτο της μετάλλιο σε Ευρωμπάσκετ, το είχε κατακτήσει από το 1949 και ήταν χρώματος "χάλκινου", ενώ το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο σε διασυλλογικό επίπεδο είχε έρθει στη χώρα μας, ήδη από το 1968! Για την ακρίβεια, η ΑΕΚ εκείνης της εποχής, στηριζόμενη αποκλειστικά σε Έλληνες παίκτες όπως: o Γιώργος Αμερικάνος, o Χρήστος Ζούπας, o Γιώργος Τρόντζος, o Λάκης Τσάβας, o Αίας Λαρεντζάκης, o Στέλιος Βασιλειάδης, o Αντώνης Χρηστέας, o Νίκος Νεσιάδης, o Πέτρος Πετράκης και o Ανδρέας Δημητριάδης και υπό την τεχνική καθοδήγηση του Νίκου Μήλα κατέκτησε το κύπελλο κυπελλούχων Ευρώπης, νικώντας στον τελικό τη Σλάβια Πράγας με 89-82! Για ιστορικούς και μόνο λόγους αξίζει να αναφέρω ότι ο τελικός έγινε στο Καλλιμάρμαρο, μπροστά σε 80.000 φιλάθλους!
Όμως εμένα θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω μαζί τους, καθώς παρά το γεγονός ότι το μπάσκετ είχε μεγάλες επιτυχίες και πριν τη δεκαετία του ΄80, η καθιέρωση του μπάσκετ ως εθνικού μας αθλήματος και η είσοδος του διαμέσου της τηλεόρασης στα σπίτια όλων των Ελλήνων εγινε ακριβώς στα θρυλικά, για όσους τα έζησαν, 80s!
Μετά τη δεκαετία του ΄80 ακολουθεί η επίσης επιτυχημένη δεκαετία του ΄90, η εποχή που η τηλεόραση δείχνει όλους σχεδόν τους αγώνες της Α1 και οι ελληνικές ομάδες διεκδικούν πλέον, με περισσότερες πιθανότητες από ποτέ την κατάκτηση της Ευρωλίγκας! Τελικά το πρώτο πρωτάθλημα Ευρώπης το κατακτά πρώτος ο Παναθηναϊκός το 1996 και ακολουθεί ο Ολυμπιακός την αμέσως επόμενη χρονιά! Δυστυχώς όμως, παρά τις πολλές ελληνικές επιτυχίες σε διασυλλογικό επίπεδο, στην Εθνική ομάδα η κατάσταση δεν είναι το ίδιο καλή, γιατί μπορεί οι "μικρές εθνικές" να σαρώνουν (με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος από την εθνική Νέων το 1995!), αλλά η Εθνική Ανδρών πάει από αποτυχία σε αποτυχία, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να τερματίσει 16η και τελευταία στο Ευρωμπάσκετ του 1999...
Η είσοδος της καινούριας χιλιετίας, δεν φέρνει κάποια αλλαγή στο ομοσπονδιακό μας συγκρότημα, το οποίο πηγαίνει στο Ευρωπαϊκό της Αττάλειας για το χρυσό και τερματίζει στην ένατη θέση! Σε διασυλλογικό επίπεδο ο Παναθηναϊκός ανήκει πλέον στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ, αλλά η "επίσημη αγαπημένη", ο στυλοβάτης του φίλαθλου μπασκετικού κοινού και όχι μόνο, δεν δείχνει να μπορεί να αντέξει τη "βαριά κληρονομιά" της ομάδας του Γκάλη και του Γιαννάκη...
Η κατάσταση δείχνει να αλλάζει από το 2004 και τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, όπου μπορεί η Εθνική μας να τερματίζει πέμπτη και να μην καταφέρνει για ακόμα μία φορά να πάρει μετάλλιο, αλλά κάτι είναι διαφορετικό.... Όσοι κοιτούσαν τις εμφανίσεις της ελληνικής ομάδας προσεκτικά μπορούσαν να δουν ότι η Εθνική μας είχε πλέον μία εντελώς διαφορετική νοοτροπία εν συγκρίσει με το παρελθόν και 4 εξαίρετους γκαρντ: τον Θοδωρή Παπαλουκά, τον Δημήτρη Διαμαντίδη, τον Βασίλη Σπανούλη και τον Νίκο Ζήση!
Αυτή η "μαγική" τετράδα οδήγησε την Ελλάδα στην κατάκτηση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, στο Βελιγράδι την αμέσως επόμενη χρονιά και στην κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθληματης Ιαπωνίας το 2006! Μάλιστα στην Ιαπωνία, ας μην λησμονούμε ότι το χρυσό χάθηκε από υπερβολικό ενθουσιασμό μετά την επική νίκη της ελληνικής ομάδας επί των Ηνωμένων Πολιτειών στον ημιτελικό!Η τελευταία κοινή εμφάνιση των 4 σούπερ σταρ με τη γαλανόλευκη φανέλα έγινε το 2007, στο Ευρωμπάσκετ, αλλά στα ημιτελικά με την Ισπανία, ο διαιτητής έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να μην μπορέσει η Ελλάδα να υπερασπιστεί τα σκήπτρα της, στον μεγάλο τελικό. Μετά τη λήξη εκείνης της διοργάνωσης, ο Θοδωρής Παπαλουκάς αποσύρθηκε από το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα και τίποτα πια δεν ήταν το ίδιο. Το σημερινό κείμενο λοιπόν, είναι αφιερωμένο σε αυτούς. Την τετράδα που έβαλε ξανά το μπάσκετ στα ελληνικά σπίτια!
Θοδωρής Παπαλουκάς
Ο Θοδωρής Παπαλουκάς γεννήθηκε στις 8 Μαϊου 1977 και έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα στον Εθνικό Ελληνορώσων, εν συνεχεία αγωνίστηκε στους Αμπελόκηπους, ενώ από το 1997 έως το 1999 έγινε κάτοικος Νοτίων Προστείων, φορώντας τη φανέλα της Δάφνης. Το 1999 κάνει το πρώτο μεγάλο βήμα στην καριέρα του, καθώς από τη Δάφνη παίρνει μεταγραφή στην ιστορική ομάδα της Νέας Σμύρνης, τον Πανιώνιο. Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις στο κλειστό της οδού Αρτάκης τον στέλνουν το 2001 στον Ολυμπιακό με συμβόλαιο διάρκειας 4 ετών!
Τη σεζόν 2001-02 κατακτά τον πρώτο του τίτλο με τη φανέλα των "ερυθρόλευκων", ο οποίος ήταν το κύπελλο Ελλάδας, αλλά οι Πειραιώτες δεν δείχνουν εμπιστοσύνη στις ικανότητες του και τον αφήνουν ελεύθερο για να πάει στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας! Αυτό κατά πάσα πιθανότητα ήταν και το μεγαλύτερο λάθος της σύγχρονης ιστορίας του Ολυμπιακού.
Στην ΤΣΣΚΑ ο Παπαλουκάς θα κάτσει για 6 χρόνια και θα γράψει ιστορία με χρυσά γράμματα, μία ιστορία τόσο σπουδαία που θα τον τοποθετήσει στο πάνθεον του ευρωπαϊκού και του παγκοσμίου μπάσκετ! Για του λόγου το αληθές ο Παπαλουκάς από το 2002-2008 που φορούσε τη φανέλα της ομάδας του στρατού κατέκτησε 6 Πρωταθλήματα Ρωσίας, 3 Κύπελλα Ρωσίας και 2 πρωταθλήματα Ευρώπης τις σεζόν 2005-06 και 2007-08! Επιπλέον αναδείχθηκε Καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης για το 2006, MVP της Ευρωλίγκας για την περίοδο 2006-2007, MVP του Final 4 της Ευρωλίγκας της περιόδου 2005-2006, 2 φορές μέλος της καλύτερης πεντάδας της Ευρωλίγκας (τις περιόδους 2005-06 και 2006-07) και 1 φορά μέλος της δεύτερης καλύτερης πεντάδας της Ευρωλίγκας την περίοδο 2007-08 !
Παράλληλα την ίδια εποχή που ο Έλληνας άσσος αγωνιζόταν στη Ρωσία, συμμετείχε και στις μεγάλες επιτυχίες της Εθνικής Ελλάδας τη διετία 2005-06, τόσο στην κατάκτηση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος το 2005, όσο και στην κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006 στην Ιαπωνία!
Το καλοκαίρι του 2008 τελικά, αποφάσισε να επαναπατριστεί, φορώντας και πάλι τα ¨ερυθρόλευκα" έως και το 2011. Στη δεύτερη θητεία του στον Ολυμπιακό ο "Τεό" κατέκτησε 2 ακόμα κύπελλα Ελλάδας, ενώ κατάφερε να συμμετάσχει και στον τελικό της Ευρωλίγκας με τους Πειραιώτες το 2009.
Την τελευταία σεζόν ο Θοδωρής Παπαλουκάς αγωνίστηκε στο Τελ Αβίβ με τη φανέλα της Μακάμπι, κατακτώντας το πρωτάθλημα και το κύπελλο Ισραήλ.
Αναλυτικά οι τίτλοι του Παπαλουκά σε διασυλλογικό επίπεδο:
3 Κύπελλα Ελλάδας (τις περιόδους 2001/2002, 2009/10 και 2010/11 με τον Ολυμπιακό).
6 Πρωταθλήματα Ρωσίας (τις περιόδους 2003-2008 με την ΤΣΣΚΑ)
3 Κύπελλα Ρωσίας (τις περιόδους 2005-2007 με την ΤΣΣΚΑ)
1 Πρωτάθλημα Ισραήλ
1 Κύπελλο Ισραήλ
2 φορές Πρωταθλητής Ευρωλίγκας (τις περιόδους 2005/06 και 2007/08 με την ΤΣΣΚΑ)
1 Triple Crown (την περίοδο 2005/06 με την ΤΣΣΚΑ)
Συμμετοχή σε 8 συνεχόμενα Final Four (τις περιόδους 2003-2010, 6 με την ΤΣΣΚΑ και 2 με τον Ολυμπιακό).
Οι τίτλοι του Παπαλουκά με την Εθνική Ελλάδας:
7 Τουρνουά Ακρόπολης (2000, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008)
Χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 2005
Αργυρό μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ 2006
Οι ατομικές διακρίσεις του Παπαλουκά:
Καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης για το 2006.
MVP της Ευρωλίγκας για την περίοδο 2006-2007.
MVP του Final 4 της Ευρωλίγκας της περιόδου 2005-2006.
2 φορές μέλος της καλύτερης πεντάδας της Ευρωλίγκας (τις περιόδους 2005-06 και 2006-07).
2 φορές μέλος της δεύτερης καλύτερης πεντάδας της Ευρωλίγκας (τις περιόδους 2007-08 και 2008-09).
Αναδεικνύεται ως ένας απο τους 50 κορυφαίους συντελεστές στην ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ (Φεβρουάριος 2008).
8ος στο σύστημα Tendex (με 2.013 πόντους) στην ιστορία της Ευρωλίγκα (21 Απριλίου 2009)
1ος σε ασίστ (με 733) στην ιστορία της Ευρωλίγκα (21 Απριλίου 2009)
1ος σε ασίστ (με 135) στην Ευρωλίγκα την περίοδο 2006-07
1ος σε ασίστ (με 14) στη διάρκεια ενός αγώνα της Ευρωλίγκα (με τη φανέλα του Ολυμπιακού στις 2 Δεκεμβρίου 2009)
1ος σε ασίστ (με 13) στη διάρκεια ενός αγώνα play-off της Ευρωλίγκα (με τη φανέλα του Ολυμπιακού στις 24 Μαρτίου 2009 εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης)
Έγινε ο πρώτος που έσπασε το φράγμα των 600 ασίστ στην ιστορία της Ευρωλίγκα.
1ος σε ασίστ (με 42) στη φάση τορ-16 της Ευρωλίγκα (στον αγώνα ΤΣΣΚΑ-Μπαρτσελόνα 62-64 μοιράζοντας 10 ασίστ έφτασε τις 42 - Μάρτιος 2008).
1ος σε ασίστ στην κανονική περίοδο της Ευρωλίγκα 2008/09
2ος σε ασίστ (με 13) στη διάρκεια ενός αγώνα της Ευρωλίγκα (με τη φανέλα του Ολυμπιακού στις 24 Μαρτίου 2009 εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης)
2ος σε ασίστ στη φάση TOP 16 της Ευρωλίγκα 2008/09
2ο καλύτερο ρεκόρ σε ασίστ (με 135) κατά τη διάρκεια μίας σεζόν στην Ευρωλίγκα
3ος σε ασίστ (με 105) στην Ευρωλίγκα την περίοδο 2007-08
1ος σε κλεψίματα (με 263) στην ιστορία της Ευρωλίγκα (21 Απριλίου 2009)
2ος σε ευστοχία σε δίποντα στη φάση TOP 16 της Ευρωλίγκα 2008/09
3ος σε ευστοχία σε δίποντα στην κανονική περίοδο της Ευρωλίγκα 2008/09
3ος σε κλεψίματα στη φάση TOP 16 της Ευρωλίγκα 2008/09
Μέλος της καλύτερης πεντάδας του Ευρωμπάσκετ 2005.
Μέλος της καλύτερης πεντάδας του Μουντομπάσκετ 2006
Μέλος της καλύτερης δεκάδας της Ευρωλίγκα για τη δεκαετία 2000-2010
Δείτε στιγμιότυπα από τα "μαγικά" του Θοδωρή Παπαλουκά!
Δημήτρης Διαμαντίδης
Ο Δημήτρης Διαμαντίδης γεννήθηκε στην Καστοριά στις 6 Μαϊου του 1980 και ξεκίνησε την καριέρα του, στην ομώνυμη ομάδα το 1994. Στην Καστοριά παρέμεινε ως το 1999 όταν και έκανε το μεγάλο βήμα, μετακομίζοντας στη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του Ηρακλή. Στη συμπρωτεύουσα ο Διαμαντίδης έκατσε για μία πενταετία, βγάζοντας "μάτια" με την απόδοση του και με τα καταπληκτικά (αμυντικά κατά κύριο λόγο) προσόντα του. Έτσι το 2004 ο Σέρβος τεχνικός των "πρασίνων", Ζέλικο Ομπράντοβιτς, αποφάσισε να τον φέρει στην Αθήνα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Στους "πράσινους" ο "3D" παραμένει μέχρι και σήμερα, έχοντας κατακτήσει τα... πάντα τόσο σε διασυλλογικό, όσο και σε ατομικό επίπεδο!
Για την ακρίβεια ο "παίκτης-διαμάντι" στον Παναθηναϊκό έχει κατακτήσει 7 Πρωταθλήματα Ελλάδας, 6 Κύπελλα Ελλάδας και 3 Πρωταθλήματα Ευρώπης, ενώ αριθμεί και πλειάδα ατομικών διακρίσεων όπως: 2 φορές MVP του φάιναλ φορ Ευρωλίγκας ( 2007, 2011), 6 φορές καλύτερος αμυντικός της Ευρωλίγκας (2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011), 3 φορές στην κορυφαία πεντάδα της Ευρωλίγκα (2007, 2011, 2012), Κορυφαίος Ευρωπαίος παίκτης της χρονιάς 2007 και 1 φορά κορυφαίος παίκτης της Ευρωλίγκας το 2011!
Παράλληλα έχει κατακτήσει με την Εθνική ομάδα το Πρωτάθλημα Ευρώπης του 2005 και το ασημένιο μετάλλιο στο παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ιαπωνίας το 2006.
Αναλυτικά οι τίτλοι του Δημήτρη Διαμαντίδη σε διασυλλογικό επίπεδο:
7 Πρωταθλήματα Ελλάδας 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011
6 Κύπελλα Ελλάδας 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2012
3 Πρωταθλήματα Ευρώπης το 2007,το 2009 και το 2011
Οι τίτλοι του Διαμαντίδη με την Εθνική ομάδα:
Ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2001
7 κατακτήσεις τουρνουά Ακρόπολης: (2002, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2010)
2φορές MVP του τουρνουά Ακρόπολης: (2005, 2006)
Πρωταθλητής Ευρώπης 2005
πρώτος σε ασίστ στο Ευρωμπάσκετ του 2005
στην κορυφαία πεντάδα στο Ευρωμπάσκετ 2005
χρυσό στο διεθνές τουρνουά Στάνκοβιτς το 2006
ασημένιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2006
Οι ατομικές διακρίσεις του Διαμαντίδη:
9 φορές All-Star στην Α1 Ανδρών: (2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011)
8 φορές στην κορυφαία πεντάδα του πρωταθλήματος: (2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011, 2012)
5 φορές MVP του πρωταθλήματος: (2004, 2006, 2007, 2008, 2011)
6 φορές καλύτερος αμυντικός της Ευρωλίγκας (2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011)
3 φορές στην κορυφαία πεντάδα της Ευρωλίγκα (2007, 2011, 2012)
2 φορές MVP του φάιναλ φορ Ευρωλίγκας ( 2007, 2011)
2 φορές πρώτος σε ασίστ στο ελληνικό πρωτάθλημα: (2007, 2010)
2 Τριπλ Κράουν: (2007, 2009)
Κορυφαίος Ευρωπαίος παίκτης της χρονιάς 2007
Έλληνας αθλητής της χρονιάς (2007)
MVP του κυπέλλου Ελλαδας: (2009)
Στην κορυφαία δεκάδα της Ευρωλίγκας για τη δεκαετία 2001-2010: (2010)
κορυφαίος παίκτης της Ευρωλίγκας το 2011
Πρώτος σε ασίστ στην Ευρωλίγκα το 2011)
Κορυφαίος αμυντικός του ελληνικού πρωταθλήματος για το 2011
Πρώτος στην ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος σε ασίσ
Πρώτος σε κλεψίματα στην ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος
Δείτε τον άνθρωπο-χταπόδι Δημήτρη Διαμαντίδη να καταπίνει τους αντιπάλους του!
Βασίλης Σπανούλης
Ο Βασίλης Σπανούλης γεννήθηκε στη Λάρισα στις 7 Αυγούστου 1982 και η πρώτη ομάδα που αγωνίστηκε ήταν ο Κεραυνός Λάρισας το 1998 σε ηλικία 16 ετών. Το ταλέντο του όμως, ξεχώρισε αμέσως και έτσι την επόμενη σεζόν πήγε στη μεγάλη ομάδα της πόλης το Γ.Σ. Λάρισας, ο οποίος αγωνιζόταν τότε στην Α2. Από το Γυμναστικό βρέθηκε 2 χρόνια αργότερα, το 2001 στο Μαρούσι, όπου και αποτέλεσε επί μία τετραετία μέλος της εξαιρετικής ομάδας που είχε δημιουργήσει ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ενώ παράλληλα αναδείχθηκε και σε φυσικό ηγέτη του συλλόγου των Βορείων Προαστείων.
Τότε ήρθε η ώρα για το μεγάλο βήμα στην καριέρα του Βασίλη Σπανούλη, ο οποίος το 2005 πήγε στον Παναθηναϊκό, κατακτώντας το πρωτάθλημα και το κύπελλο Ελλάδας του 2006. Η σεζόν 2006-07 τον βρίσκει με μία ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση στην καριέρα του, καθως πλέον o "V-Span" ήταν παίκτης των Houston Rockets, αλλά η κατάληξη ήταν απογοητευτική και έτσι την επόμενη σεζόν επαναπατρίζεται, φορώντας και πάλι τα "πράσινα". Η δεύτερη θητεία του "Kill Bill" στο "τριφύλλι" διήρκεσε 3 χρόνια και του χάρισε 3 πρωταθλήματα Ελλάδας, 2 κύπελλα και την Ευρωλίγκα του 2009!
To 2010, όμως και μετά από αρκετά επιτυχημένα χρόνια στον Παναθηναϊκό, παίρνει τη μεγάλη απόφαση και πηγαίνει στον "αιώνιο αντίπαλο" των "πρασίνων", τον Ολυμπιακό. Στον Ολυμπιακό καταφέρνει γρήγορα να αναδειχθεί σε ηγέτη της ομάδας και να κατακτήσει αρχικά το κύπελλο Ελλάδας του 2011 και εν συνεχεία την Ευρωλίγκα του 2012 και το πρωτάθλημα Ελλάδας της ίδιας χρονιάς.
Παράλληλα ο Βασίλης Σπανούλης ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας του 2005 που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ευρώπης στο Βελιγράδι, της Εθνικής που πήρε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006 στην Ιαπωνία, αλλά και του ομοσπονδιακού συγκροτήματος που κατάφερε να πάρει το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας το 2009, παρά τις πολλές και σοβαρές ελλείψεις.
Αναλυτικά οι τίτλοι του Βασίλη Σπανούλη σε διασυλλογικό επίπεδο:
Ολυμπιακός
1 Πρωταθλήμα Ελλάδας: 2012
1 Κύπελλο Ελλάδος: 2011
1 Πρωτάθλημα Euroleague: 2012
Οι τίτλοι του Σπανούλη με την Εθνική Ελλάδας μπάσκετ:
Χάλκινο μετάλλιο στο FIBA Europe Under-18 το 2000
Ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2001
Χρυσό μετάλλιο στο πρωτάθλημα FIBA Europe Under-20 το 2002
Νικητής σε 5 Τουρνουά Ακρόπολις: 2004, 2005, 2006, 2007, 2008
Χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2005
Νικητής το 2006 στο Stanković Continental Champions' Cup
Ασημένιο μετάλλιο στο FIBA World Championship (Μουντομπάσκετ) του 2006
Χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2009
Οι ατομικές διακρίσεις του Σπανούλη:
Μέλος της All-Euroleague First Team για το έτος 2011-12
Πολυτιμότερος παίκτης στα Final Four της Ευρωλίγκας το 2009 και το 2012
Πολυτιμότερος παίκτης της Ευρωλίγκας για το Φεβρουάριο του 2012
Πολυτιμότερος παίκτης στο Τουρνουά Ακρόπολις 2007
Δείτε τον Βασίλη Σπανούλη να "ζαλίζει" τους αντιπάλους με τις ντρίμπλες του!
Νίκος Ζήσης
Ο Νίκος Ζήσης γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1983 στη Θεσσαλονίκη και ξεκίνησε την μπασκετική του καριέρα στην "ιστορική" ΧΑΝΘ( για όσους δεν γνωρίζουν είναι η ομάδα που έφερε το μπάσκετ στην Ελλάδα) το 1996 σε ηλικία, μόλις, 13 ετών. Το 2000 και παρά το γεγονός ότι δεν είχε καν ενηλικιωθεί ακόμα μετακομίζει στην Αθήνα για λογαριασμό της ΑΕΚ. Η Ένωση στο πρόσωπο του νεαρού γκαρντ διέκρινε από νωρίς όλα εκείνα τα στοιχεία που τον μετέτρεψαν αργότερα σε έναν από τους κορυφαίους Έλληνες περιφερειακούς!
Από την πρώτη του κιόλας χρονιά στην ΑΕΚ ο Ζήσης κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας, ενώ παράλληλα αναδείχθηκε κορυφαίος νέος παίκτης του ελληνικού πρωταθλήματος για το 2001! Την επόμενη σεζόν ο Ζήσης θα αποτελέσει έναν από τους κύριους παίκτες της "καταπληκτικής" εκείνης ομάδας των "κιτρινόμαυρων" που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας του 2002, βοηθώντας τα μέγιστα στο να γυρίσει η σειρά των τελικών με τον Ολυμπιακό, από το 0-2 στο 3-2!
Στην ΑΕΚ ο Ζήσης θα κάτσει έως το 2005, όταν και θα αποφασίσει να ξενιτευτεί για λογαριασμό της Μπενετόν Τρεβίζο. Στο Τρεβίζο ο Ζήσης θα κάτσει έως το 2007, κατακτώντας ένα κύπελλο , ένα πρωτάθλημα και ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας. Το μεγάλο όμως βήμα στην καριέρα του θα το πραγματοποιήσει το 2007, όταν και θα πάει στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας! Στη Ρωσία ο Έλληνας άσσος θα γίνει συμπαίκτης με τον Θοδωρή Παπαλουκά και θα πραγματοποιήσει ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα του, όταν το 2008 θα κατακτήσει με τη φανέλα της ομάδας του "στρατού" την Ευρωλίγκα! Μέχρι το 2009 που έφυγε από την ΤΣΣΚΑ ο Ζήσης θα κατακτήσει επιπλέον και 2 πρωταθλήματα Ρωσίας.
Το 2009 ο Έλληνας άσσος επιστρέφει στην Ιταλία για λογαριασμό της Σιένα, με τη φανέλα της Μοντεπάσκι ο Νίκος Ζήσης θα κατακτήσει 3 πρωταθλήματα Ιταλίας, 3κύπελλα Ιταλίας και 3 Σούπερ Καπ. Το καλοκαίρι του 2012 ο Ζήσης υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τη Μπιλμπάο.
Παράλληλα ο Νίκος Ζήσης ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας του 2005 που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ευρώπης στο Βελιγράδι, αλλά και της ελληνικής αποστολής που πήρε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006 στην Ιαπωνία, Τέλος συμμετείχε στην Εθνική ομάδα που πήρε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας το 2009.
Αναλυτικά οι τίτλοι του Νίκου Ζήση σε διασυλλογικό επίπεδο:
Κυπελλούχος Ελλάδας 2001
Πρωταθλητής Ελλάδας 2002
4 φορές πρωταθλητής Ιταλίας (2006, 2010, 2011, 2012)
4 φορές κυπελλούχος Ιταλίας (2006–07, 2009–10, 2010–11, 2011–12)
4 ιταλικά σούπερ καπ (2007, 2010, 2011, 2012)
1 Ευρωλίγκα (2008)
2 Ρωσικά πρωταθλήματα (2008, 2009)
Ένα πρωτάθλημα Ενωμένης Λίγκας (2008–09)
Οι τίτλοι του Ζήση με την Εθνική Ελλάδας
Ασημένιο μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό κάτω των 16 του 1999
Πρώτος σκόρερ στο Πανευρωπαϊκό κάτω των 16 του 1999
Στην κορυφαία πεντάδα του τουρνουά Άλμπερτ Σβάιτσερ το 2000
Χάλκινο μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό κάτω των 18 του 2000
Ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς αγώνες του 2001
Χρυσό μεταλλιο στο Πανευρωπαϊκό κάτω των 20 του 2002
MVP στο Πανευρωπαϊκό κάτω των 20 του 2002
7 κατακτήσεις τουρνουά Ακρόπολης(2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010)
Πρωταθλητής Ευρώπης 2005
Χάλκινο μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό του 2009
Οι ατομικές διακρίσεις του Νίκου Ζήση
Κορυφαίος Καινούριος Έλληνας παίκτης της Α1 το 2001
2 φορές στους All Star του ελληνικού πρωταθλήματος: (2004, 2005)
κορυφαίος νέος Ευρωπαίος παίκτης για το 2005
Δείτε τον Νίκο Ζήση να εκτελεί όπως πάντα άλλωστε!
Η Εθνική μπάσκετ ήταν ανέκαθεν το καμάρι αυτής της χώρας σε αθλητικό επίπεδο! Η Εθνική ομάδα που διεκδικούσε σε σταθερή βάση μετάλλια, η ομάδα που πάντα ξεχείλιζε και ξεχειλίζει ακόμα από ταλέντο, η "επίσημη αγαπημένη"! Η Εθνική μπάσκετ ήταν πάντα η ζωντανή απόδειξη ότι το μπάσκετ ήταν, είναι και θα είναι το εθνικό μας άθλημα, η βασική αιτία για να γεμίζουν κάθε καλοκαίρι τα ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ σε όλη την Ελλάδα, η αιτία περηφάνιας του κάθε Έλληνα, που μπορεί σε άλλα αθλήματα να ήταν κομπάρσος, αλλά σε αυτό ήταν ο πρωταγωνιστής!
Θυμάμαι ακόμα με νοσταλγία, τον εαυτό μου πιτσιρικά να παίζω μπάσκετ, στα ανοιχτά γήπεδα της Νέας Μάκρης. Άλλες φορές στο γηπεδάκι πίσω από το δημαρχείο, άλλες φορές στο ανοιχτό της Ανατολής, άλλες στην Αγία Μαρίνα, άλλες στο σπίτι μου, αρχικά στη μπασκέτα που είχε βάλει ο πατέρας μου στην ελιά και αργότερα μιας και ήμουν ήδη έφηβος και ήθελα περισσότερο χώρο και κυρίως... ύψος στη μπασκέτα στο δρόμο!
Με το μπάσκετ υπήρχε ένα... δέσιμο και μία αγάπη που δεν υπήρχε με τα άλλα αθλήματα και οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό συνέβαινε και με τους φίλους μου ανεξαρτήτως ομάδας, είχαμε τρέλα με την "σπυριάρα"! Δεν ξέρω αν έτυχε να είμαστε πολλοί "μπασκετικοί" στη Μάκρη, ή αν αυτο συνέβαινε και συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα (να πω την αλήθεια, νομίζω ότι ισχύει το δεύτερο), αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι αυτή η τρέλα δεν υπήρχε τόσο ούτε λόγω Παναθηναϊκού, ούτε λόγω Ολυμπιακού, αλλά... λόγω Εθνικής! Αν μη τι άλλο για αυτό είμαι σίγουρος... Μπορεί να διαφωνούσαμε στα πολιτικά, μπορεί να διαφωνούσαμε στα αθλητικά, αλλά με την Εθνική μας έπιανε ένα δέος, ήταν το καμάρι μας.
Ποιος δεν θυμάται το χρυσό το 2005 στο Βελιγράδι ή την νίκη επί της Dream Team το 2006(ας μην ξεχνάμε, ότι ήμασταν και είμαστε η μόνη χώρα στην ιστορία που κέρδισε τις ΗΠΑ, πλήρεις!!!); Ποιος δε θυμάται την ανατροπή απέναντι στη Σλοβενία από το -17 λίγα λεπτά πριν τη λήξη του ματς; Το τρίποντο του Διαμαντίδη απέναντι στη Γαλλία; Το χάλκινο το 2009 στην Πολωνία, που ήταν πιο σημαντικό και από χρυσό; Θα μπορούσα να γράφω χιλιάδες λέξεις για όλα αυτά, αλλά ας επανέλθουμε στο θέμα μας...
Η Εθνική, λοιπόν αποτελούσε ανέκαθεν το καμάρι μας, μία από τις κορυφαίες ομάδες του κόσμου, που όλοι θαύμαζαν και απεύχονταν να αντιμετωπίσουν, ακόμα και οι Αμερικάνοι..! Αυτή όμως η ομάδα έγινε μύθος, στηριζόμενη στο "μυαλό" και το ύψος των περιφερειακών της, στηριζόμενη στη σφιχτή της άμυνα γενικά και την άμυνα ζώνης ειδικά, στηριζόμενη σε οργανωμένες επιθέσεις, στηριζόμενη σε συγκεκριμένα συστήματα, αλλά και στην αυτοπεποίθηση των παικτών της.
Η αυτοπεποίθηση των διεθνών, προερχόταν από το γεγονός, ότι κατά βάθος ξέρανε και ξέραμε, ότι στο μπάσκετ, αυτή η χώρα δεν ήταν ελλαδίτσα, αλλά θηρίο, που αν το πλήγωνες ή το υποτιμούσες θα σε τσάκιζε όσο μεγάλο όνομα και αν ήσουν, αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε, τον Λεμπρόν Τζέημς ή τον Ντιρκ Νοβίτζκι, ακόμα και τον Τόνι Πάρκερ και θα σας πουν τι εστί Ελλάδα.
Αυτή λοιπόν την ιστορία, φάνηκε ότι δεν τη σεβάστηκε καθόλου ο Ηλίας Ζούρος, με τον τρόπο που παρέταξε την ομάδα στο Προολυμιακό, με αποτέλεσμα να γνωρίσουμε αυτό τον ντροπιαστικό αποκλεισμό από τη Νιγηρία. Η άμυνα ζώνης αντικαταστάθηκε από το man to man, που έκανε τον Καϊμακόγλου έρμαιο στις ορέξεις των ιδιαιτέρως αθλητικών Νιγηριανών, η οργανωμένη επίθεση από τον run and gun, ένα στυλ παιχνιδιού, του οποίου το ρυθμό μόνο ο Σπανούλης μπορεί να ακολουθήσει, βοήθειες στην άμυνα δεν υπήρξαν ποτέ και έτσι η Ελλάδα μετά από πάρα πολλά χρόνια, δεν θα συμμετέχει σε τελική φάση διεθνούς διοργάνωσης!
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν και ελαφρυντικά για τον Έλληνα τεχνικό, καθώς η εθνική είχε πολλές απουσίες βασικών παικτών, ενώ όπως είπε και ο ίδιος: "Kάναμε μόλις 10 προπονήσεις καθώς δεν προλαβαίναμε", αλλά ειλικρινά μπορεί αυτό να αποτελεί δικαιολογία σε μία ήττα από τη Νιγηρία; Μάλλον όχι...
Το θέμα και κλείνω με αυτό είναι το εξής: Η Ελλάδα έχει μία σημαντική ιστορία στο παγκόσμιο μπάσκετ, έχει συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού, συγκεκριμένα ατού και συγκεκριμένα δυνατά σημεία, έχει μία παράδοση στο χώρο που διαρκεί χρόνια και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει με 10 προπονήσεις....
Ο Ηλίας Ζούρος είναι ένας πολύ καλός τεχνικός και ελπίζω, εφόσον παραμείνει στην Εθνική να καταλάβει ο λάθος του και να το διορθώσει, γιατί αν και του χρόνου στο Ευρωμπάσκετ, η Ελλάδα συνεχίσει αυτό το ανούσιο και αμερικανόφερτο run and gun, ξεχνώντας το δικό της στυλ παιχνιδιού, με το οποίο έχει διαπρέψει διαχρονικά, η κατάληξη θα είναι και πάλι η ίδια: Ύβρις-τίσις-νέμεσις.
Υγ1. Το έγραψα αυτό το άρθρο, όχι για τίποτα άλλο, αλλά για να συνεχίσουν τα παιδιά στα ανοιχτά να παίζουν μπάσκετ....
Υγ2. Το μεγαλύτερο κρίμα είναι ότι αυτή η Εθνική έχει πολύ ταλέντο για να το χαραμίζει τόσο άδοξα.
Ο Βασίλης Ξανθόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του ως παίκτης της εφηβικής ομάδας μπάσκετ του Ολυμπιακού, το μακρινό 1997. Λίγα χρόνια αργότερα, πήγε στον Πειραϊκό και αμέσως μετά στη Νήαρ Ηστ για να... κάνει το άλμα στον Παναθηναϊκό το 2004! Από τον Παναθηναϊκό πήγε στον ΠΑΟΚ και μετά ξανά στον Παναθηναϊκό, από όπου βρέθηκε το 2007 στον Πανιώνιο, την ομάδα, της οποίας αποδείχθηκε ηγέτης, οδηγώντας την, στην τρίτη θεση της Α1!
Το 2009 και ενώ βρίσκεται στο πικ της καριέρας του, παίρνει μεταγραφή στο σύλλογο των Ολυμπιονικών, το Πανελλήνιο, με τον οποίο θα καταφέρει να φτάσει μέχρι και το final four του Εurocup! Δηλαδή μία από τις μεγαλύτερες διακρίσεις της καριέρας του (όπως ο ίδιος θεωρεί), αν όχι τη μεγαλύτερη! Οι εξαιρετικές του εμφανίσεις τον οδήγησαν στην αποστολή της εθνικής ομάδας για το Ευρωμπάσκετ του 2011, ενώ την περσινή σεζόν ξαναπήγε στον Πανιώνιο, για να τον πάρει από το χέρι και να τον οδηγήσει και πάλι στην προνομιούχο τρίτη θέση του πρωταθλήματος!
Διαβάστε την αποκλειστική συνέντευξη του Βασίλη Ξανθόπουλου στα Νέα Σου:
Είσαι ένας μπασκετμπολίστας, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του από την εφηβική ομάδα του Ολυμπιακού, αλλά αργότερα βρέθηκες με την φανέλα του Παναθηναϊκού. Πόσο εύκολη ήταν αυτή σου η επιλογή να πας στους «πράσινους» από ψυχολογικής άποψης; Πως σε αντιμετώπισαν οι φίλαθλοι;
Μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού μεσολάβησαν δύο χρονια στη Νήαρ Ηστ, οπότε ήμουν 20 χρονών. Μετά από κάποιο σημείο σκέφτεσαι περισσότερο επαγγελματικά, άρα θεωρώ πως δεν ήταν δύσκολη αυτή η επιλογή μου, εξάλλου οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού 'ηταν πολύ σωστοί απέναντι μου.
Ως παίκτης του Παναθηναϊκού κατέκτησες 2 πρωταθλήματα Ελλάδας, 2 κύπελλα και 1 φορά το τρόπαιο της Ευρωλίγκας. Πως βίωσες αυτές τις επιτυχίες;
Ήταν φοβερό το συναίσθημα της κατάκτησης αυτών των τίτλων! Βέβαια δεν έπαιζα τόσο πολύ, παρ'όλα αυτά προσπαθούσα και εγώ, όποτε μου το ζητούσαν να βοηθήσω.
Ήταν αυτές οι επιτυχίες οι σημαντικότερες στιγμές της καριέρας σου; Αν όχι, ποιες θεωρείς ότι είναι;
Αν έπαιζα πιο πολύ, θα τις θεωρούσα σίγουρα τις πιο σημαντικές στιγμές της καριέρας μου. Θεωρώ όμως, ότι οι πιο σημαντικές είναι οι τρίτες θέσεις με τον Πανιώνιο και η συμμετοχή με τον Πανελλήνιο στο final four του Eurocup!
Τη σεζόν 2005-06 ήσουν στον ΠΑΟΚ ως δανεικός από τον Παναθηναϊκό. Ποιό ήταν το κλίμα τότε στον «δικέφαλο του Βορρά»; Θα ήθελες να ξαναφορέσεις τα «ασπρόμαυρα»;
Το κλίμα ήταν φοβερό, γιατι ήμασταν μία ομάδα με καλούς παίκτες, αλλά και καλούς χαρακτήρες! Βοηθούσε βέβαια και το γεγονός ότι με μερικά παιδιά, ήμουν συμπαίκτης στις μικρές εθνικές και ξέραμε ο ένας τον άλλον. Ο ΠΑΟΚ είναι μεγάλη ομάδα και φυσικά θα ήθελα να παίξω ξανά, απλά αυτή την εποχή έχει προβλήματα, οπότε είναι δύσκολο. Μακάρι να βελτιωθεί η κατάσταση!
Αν σου έκανε πρόταση ο Παναθηναϊκός θα ξαναέπαιζες ή θεωρείς ότι αυτό το κεφάλαιο της καριέρας σου έχει κλείσει;
Όπως είπα και πριν, σκέφτομαι περισσότερο επαγγελματικά τώρα, οπότε αν είχα μία πρόταση, εννοείται πως θα την σκεφτόμουν! Είμαι 28 χρονών και δεν νομίζω ότι μπορώ να κλείσω εύκολα κεφάλαια σε αυτή την ηλικία από τη στιγμή που μου έχουν συμπεριφερθεί άψογα στην προηγούμενη θητεία μου στην ομάδα!
Φέτος στον Πανιώνιο πραγματοποιήσατε μία εξαιρετική σεζόν, που σας οδήγησε στην τρίτη θέση της Α1. Ποια ήταν τα μυστικά της επιτυχίας;
Αρχικά θεωρώ ότι βοήθησε πάρα πολύ το γεγονός πως αγωνιζόμασταν σε ένα υγιές σωματείο. Ο πρόεδρος ήταν πάντα δίπλα μας τόσο στο οικονομικό κομμάτι, όσο και στο θέμα της στήριξης ακόμα και μετά από άσχημα αποτελέσματα! Επίσης είχαμε ένα προπονητικό επιτελείο που είχε περάσει τη φιλοσοφία του σχετικά γρήγορα και είχε δώσει ρόλους σε όλους τους παίκτες, ενώ όλοι οι παίκτες της ομάδας ήταν ενεργοί και έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να μπούν στο παιχνίδι. Εκτός από αυτά είχαμε πολύ καλό κλίμα, πράγμα πολύ σημαντικό. Τέλος είχαμε τον κόσμο δίπλα μας από την αρχή τη χρονιάς, ο οποίος κακά τα ψέμματα σου δίνει τη μεγαλύτερη ώθηση!
Θεωρείς ότι ο Πανιώνιος μπορεί να συνεχίσει στο ίδιο υψηλό επίπεδο και στο μέλλον;
Σίγουρα! Αν παραμείνει η ίδια διοίκηση για τα επόμενα χρόνια, πιστεύω ότι θα συνεχίσει να πρωταγωνιστεί!
Πολλοί υποστηρίζουν ότι θα είστε πλέον για αρκετά χρόνια η τρίτη δύναμη στο ελληνικό μπάσκετ, πάνω από ομάδες που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στο άθλημα, όπως ο Αρης και ο ΠΑΟΚ. Συμφωνείς;
Ο Άρης και ο ΠΑΟΚ αυτη την εποχή, έχουν προβλήματα, ενώ ο Πανιώνιος είναι σίγουρα σε πολύ καλύτερη κατάσταση, οπότε ναι θεωρώ, ότι ο Πανιώνιος έχει ένα πλεονέκτηματα επόμενα χρόνια! Εύχομαι, όμως τα επόμενα χρόνια να φτιάξει η κατάσταση στις ομάδες της Θεσσαλονίκης γιατί είναι σημαντικό να γινουν δυνατές ξανά, κυρίως για να γίνει καλύτερο το ελληνικό πρωτάθλημα!
Έχεις αγωνιστεί σε όλες τις μικρές εθνικές ομάδες και πέρσι στην Εθνική Ανδρών. Ποιο είναι αυτό το μυστικό συστατικό που διατηρεί την Εθνική μας ομάδα σε τόσο υψηλό επίπεδο τόσα χρόνια;
Εκτός του ότι έχει πολύ καλούς παίκτες, για μένα το κυριότερο συστατικό είναι το πολύ καλό κλίμα που υπάρχει στην ομάδα!
Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον;
Το συμβόλαιο μου λήγει με τον Πανιώνιο, οπότε είμαι ελεύθερος. Ακόμα όμως δεν ξέρω τι θα κάνω και θεωρώ ότι είναι πολύ νωρίς.
Η φετινή χρονιά σίγουρα δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό. Το "τριφύλλι" έχασε το πρωτάθλημα Ελλάδας μετά από 10 χρόνια, από τον "αιώνιο" αντίπαλο του Ολυμπιακό, ενώ και στην Ευρωλίγκα η κατάληξη δεν ήταν καλύτερη, καθώς όχι μόνο έχασε τον τίτλο (το τι έγινε στον ημιτελικό είναι μία άλλη υπόθεση, που δεν θα αναλύσουμε εδώ), αλλά το τρόπαιο το πήρε ο Ολυμπιακός.
Τι φταίει λοιπόν και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε; Πως χάσαμε τον φετινό τίτλο; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι για την απώλεια του φετινού τίτλου, φταίει το γεγονός ότι οι παίκτες-κλειδιά του Παναθηναϊκού είναι από 30 ετών και πάνω. Κάποιοι άλλοι στέκονται στο ότι οι παίκτες που ήρθαν στον Παναθηναϊκό την τελευταία διετία δεν κατάφεραν ποτέ να μπουν στο κλίμα της ομάδας και να βοηθήσουν ουσιαστικά, ενώ υπάρχει και μία τρίτη άποψη που υποστηρίζει ότι η κύρια ευθύνη ανήκει στους αδελφούς Γιαννακόπουλους, οι οποίοι έχοντας στο μυαλό τους , ότι θα αποχωρούσαν φέτος (ασχέτως αν τελικά δεν φεύγουν) άφησαν τον Ολυμπιακό να μαζέψει όλους τους καλούς νέους παίκτες, όπως οι: "Παπανικολάου, Μάντζαρης και Σλούκας".
Κατά την προσωπική μου άποψη όλοι έχουν δίκιο, είτε περισσότερο είτε λιγότερο, καθώς η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση! Ήρθε όμως το τέλος του "εξάστερου" έτσι όπως υποστηρίζουν οι απέναντι; Αν με ρωτήσετε, θα σας πω ότι όλα αυτά είναι ασόβαρα πράγματα... Σίγουρα ο Παναθηναϊκός φέτος δεν έδειχνε να βρίσκεται σε τόσο καλή κατάσταση όσο ο Ολυμπιακός, σίγουρα οι "ερυθρόλευκοι" έχουν μαζέψει όλη την αφρόκρεμα των νεαρών Ελλήνων μπασκετμπολιστών, σίγουρα δείχνουν να έχουν μέλλον, αλλά αν είναι δυνατόν να υποστηρίζουν κάποιοι ότι τελείωσε ο Παναθηναϊκός!
Η αλήθεια είναι ότι ο Παναθηναϊκός παρά τα πολλά φετινά του προβλήματα του δεν είναι μία ομάδα που στερείται ποιότητας, ούτε βέβαια μία ομάδα που δεν μπορεί με μερικές προσθήκες να ξαναπάρει τα σκήπτρα! Πόσο μάλλον τώρα που ξέρουμε οτι οι Γιαννακόπουλοι, ο Ομπράντοβιτς και ο Διαμαντίδης θα είναι στον Παναθηναϊκό και του χρόνου! Έφτασε, λοιπόν, η ώρα να τεθεί το ερώτημα που μας καίει όλους: Tι μελλει γενέσθαι στον Παναθηναϊκό;
Σύμφωνα λοιπόν με τις πρώτες πληροφορίες, στον Παναθηναϊκό θέλουν να κρατησουν 7 παίκτες από το φετινό ρόστερ οπωσδήποτε. Αυτοί οι 7 παίκτες είναι οι: Δημήτρης Διαμαντίδης, Νικ Καλάθης (παρά τα κατά καιρούς κενά στην απόδοση του, στον Παναθηναϊκό τον θεωρούν σημαντικό παίκτη της ομάδας), Κώστας Καϊμακόγλου, Στράτος Περπέρογλου, Ίαν Βουγιούκας, Μάικ Μπατίστ και Γιασικεβίτσιους (για τους 2 τελευταίους μπορεί να υπάρχουν κάποιες ενστάσεις λόγω ηλικίας, αλλά η ποιότητα τους, παρά την ηλικία τους είναι αδιαμφισβήτητη!). Επίσης παρελθόν πρέπει ήδη να θεωρούνται από το σύλλογο οι: Ρομέιν Σάτο, Άλεξ Μάριτς, Ντέηβιντ Λόγκαν, Αλέξης Κυρίτσης και Στίβεν Σμιθ, ενώ για τον Κώστα Τσαρτσαρή οι ιθύνοντες του "τριφυλλιού" δεν δείχνουν ούτε να καίγονται να τον κρατήσουν, αλλά ούτε και να τον διώξουν.
Πέρα όμως από τις κινήσεις των ανθρώπων του "εξάστερου" που αφορούν το υπάρχουν ρόστερ, έχουν γίνει κινήσεις και για παίκτες που ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς θέλει για τη νέα χρονιά. Ο πρώτος μεταγραφικός στόχος του Παναθηναϊκού για φέτος το καλοκαίρι αναμένεται να είναι ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης! Ο Έλληνας σέντερ έχει μείνει ελεύθερος από την Μακάμπι και στον Παναθηναϊκό πολύ θα ήθελαν να τον εντάξουν στο δυναμικό τους, προκειμένου να προσθέσει δύναμη στην "πράσινη" ρακέτα, δηλ. σε μία θέση όπου ο Παναθηναϊκός υστερούσε σε δύναμη σε σχεση με τον Ολυμπιακό φέτος. Ο δεύτερος μεταγραφικός στόχος είναι ο Βλαδίμηρος Γιάνκοβιτς, γιος του αείμνηστου Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, ο οποίος προέρχεται από εξαιρετική σεζόν με τον Πανιώνιο, ενώ είναι και ελεύθερος, κάτι το οποίο σημαίνει ότι το κόστος της απόκτησης του δεν θα είναι υψηλό. Ο νεαρός σμολ φόργουορντ μπορεί να δώσει πολύτιμες λύσεις στο "τριάρι", σε μία θέση δηλ., όπου ο Στράτος Περπέρογλου φέτος ήταν απελπιστικά μόνος.
Αυτές οι 2 μεταγραφικές κινήσεις που προαναφέρθηκαν είναι πολύ σημαντικές και εάν πραγματοποιηθούν θα ενισχύσουν πάρα πολύ τον Παναθηναϊκό εν όψει της καινούριας σεζόν. Πάντως το μόνο, το οποίο είναι σίγουρο, είναι το γεγονός ότι το φετινό καλοκαίρι αναμένεται να είναι για τους "πράσινους", το πιο θερμό των τελευταίων ετών, καθώς οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι σκοπεύουν να δώσουν αρκετά χρήματα για την ενίσχυση της ομάδας και την επιστροφή της στην κορυφή της Ελλάδας και της Ευρώπης!
Η σειρά των τελικών της Α1 ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό είναι πιθανότατα η καλύτερη σειρά τελικών μπάσκετ σε ολόκληρη την Ευρώπη! Σε αυτό το συμπέρασμα δεν οδηγηθήκαμε βεβαίως καθόλου αβίαστα, αλλά με βάση τα γεγονότα, καθώς αν σκεφτούμε ότι ο Ολυμπιακός είναι ο πρωταθλητής Ευρώπης για τη φετινή σεζόν και ο Παναθηναϊκός ο περσινός πρωταθλητής Ευρώπης και παρολίγον φετινός φιναλίστ (ας όψεται το δίδυμο Γιούγκεμπραντ και Μαρτιν που σφύριξε τον ημιτελικό με την ΤΣΣΚΑ), μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε ότι η "κόντρα" των 2 αιωνίων είναι η μονομαχία ανάμεσα στις 2 κορυφαίες φετινές ομάδες της Ευρώπης!
Όταν όμως περιμένεις να δεις μία σειρά αγώνων ανάμεσα στις 2 κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες, περιμένεις να δεις και γήπεδα γεμάτα, γήπεδα στα οποία, κατά το κοινώς λεγόμενον να μην πέφτει καρφίτσα! Ήταν όμως έτσι οι μέχρι τώρα αναμετρήσεις των 2 ομάδων; Για τον τρίτο τελικό ίσως και να ισχύει κάτι τέτοιο, καθώς οι κενές θέσεις ήταν ελάχιστες, αλλά για τους 2 πρώτους σε καμία περίπτωση... Στο πρώτο ματς υπήρχαν τουλάχιστον 1000 κενές θέσεις, καθώς από ότι φαίνεται οι φίλοι του Ολυμπιακου δεν μπορούν να γεμίσουν ένα γήπεδο, το οποίο έχει μόλις 12.000 θέσεις χωρητικότητα, σε ένα ματς μάλιστα το οποίο ήταν το πρώτο του πρωταθλητή Ευρώπης, Ολυμπιακού, μπροστά στο κοινό του! Από την άλλη πλευρά στο δεύτερο ματς στο ΟΑΚΑ, η κατάσταση ήταν ακόμα πιο απογοητευτική καθώς σε ένα γήπεδο χωρητικότητας 18.500 θέσεων, οι φίλαθλοι μετά βίας έφτασαν τους 14.000!!! Προφανώς για τους φίλους του Παναθηναϊκού, η ποιότητα του ρόστερ της ομάδας τους και τα 6 ευρωπαϊκά δεν αποτελούν ικανά κίνητρα για να τους πείσουν να "ανηφορίσουν" στο Μαρούσι σε ένα ματς απέναντι στον Ολυμπιακό!
Και εδώ φτάνουμε στο μεγάλο ερώτημα: Γιατί δεν γεμίζουν τα γήπεδα των 2 κορυφαίων ομάδων μπάσκετ της Ευρώπης;
Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ευθύνεται η οικονομική κρίση, αλλά επειδή τις ίδιες καταστάσεις τις ζούμε ξανά και ξανά εδώ και χρόνια, επιτρέψτε μου να έχω διαφορετική άποψη. Η άποψη μου λοιπόν είναι ξεκάθαρη πάνω σε αυτό το θέμα, οι Έλληνες φίλαθλοι δεν ενδιαφέρονται για τα αθλήματα, δεν ενδιαφέρονται για το θέαμα, αλλά ούτε και για την ποιότητα των ομάδων τους! Οι Έλληνες φίλαθλοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι 2 ειδών: είτε άνθρωποι που πάνε στο γήπεδο για να τα σπάσουν και να βγάλουν τα απωθημένα τους από άλλους τομείς της ζωής τους, είτε "πανηγυρτζίδες", δηλ. φίλαθλοι που το μόνο που θέλουν από την ομάδα τους είναι να κερδίζει προκειμένου να την "πούνε" στον απέναντι και να αισθανθούν αυτοί ανώτεροι. Εννοείται βεβαίως, ότι και η δεύτερη κατηγορία, αυτή φιλάθλων, στο γήπεδο προσπαθεί να βγάλει τα ψυχολογικά της προβλήματα! Π.χ. υποστηρίζω μία ομάδα Α και πάω στο γήπεδο για να κερδίσουμε την ομάδα Β, αν κερδίσουμε ξεσπάω τα προβλήματα της δουλειάς μου, όπου το αφεντικό μου με έχει κάνει πατίνι πάνω στους γνωστούς μου που υποστηρίζουν την ομάδα Β, τόσο απλά!
Το γήπεδο στην Ελλάδα αποτελεί δυστυχώς, το μέσο εκτόνωσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων που δημιουργούν οι ανισότητες του οικονομικοπολιτικοκοινωνικού συστήματος! Έτσι λοιπόν γίνεται καταννοητό το γιατί ο μπασκετικός Ολυμπιακός έχει λιγότερο κόσμο από τον ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό, παρά το γεγονός ότι συγκριτικά είναι κατά πολύ ανώτερος του δεύτερου... Μα φυσικά γιατί δεν έχει σημασία το αν είσαι η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη ή το αν προσφέρεις θέαμα, αλλά το αν κερδίζεις τον "αιώνιο" για να μπορέσει ο κάθε "προβληματικός" να βγάλει τα απωθημένα του από την προσωπική του ζωή (οικογενειακά, θέματα δουλειάς και όχι μόνο) στον αθλητισμό και πιο συγκεκριμένο στον Παναθηναϊκό που φταίει για όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σε προσωπικό επίπεδο! Αντιστοίχως οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού, και μόνο με τη σκέψη ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να κερδίσει τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ στον δεύτερο τελικό (το οποίο συνεπάγεται ότι δεν θα μπορούν να ξεσπάσουν και να εκτονώσουν όλα όσα αισθάνονται πάνω στους παίκτες του Ολυμπιακού) προτίμησαν να μην πάνε στο ΟΑΚΑ, παρά να δουν τον "τρισκατάρατο" εχθρό τους να τους κερδίζει μέσα στην έδρα τους.
Δυστυχώς αυτό είναι το φίλαθλο κοινό στην Ελλάδα, μισαλλόδοξο μέχρι αηδίας, γαλουχημένο με τη νοοτροπία: " Να ψοφήσει ο γάιδαρος του διπλανού"! Ας ελπίσουμε να ξαναέρθει η μέρα που αυτοί θα εξαφανιστούν από τα γήπεδα για να δωσουν το παρόν και πάλι οι αγνοί και "ρομαντικοί" φίλαθλοι, αυτοί που είναι Παναθηναϊκοί και Ολυμπιακοί κατά κύριο λόγο και όχι αντιπαναθηναϊκοί και αντιολυμπιακοί κατά κύριο λόγο και μετά όλα τα υπόλοιπα.
Μας χωρίζουν μόλις μερικές ώρες από την έναρξη του φάιναλ φορ της Κωνσταντινούπολης και όλα είναι έτοιμα για την μεγαλύτερη ευρωπαϊκή μπασκετική διασυλλογική διοργάνωση! Οι ομάδες που συμμετέχουν σε αυτό το φάιναλ φορ είναι ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός, η ΤΣΣΚΑ Μόσχας και η Μπαρτσελόνα δηλ. οι ίδιες ομάδες που συμμετείχαν και στο φάιναλ φορ του 2009 στο Βερολίνο. Παρά το γεγονός όμως, ότι είναι ομάδες γνωστές σε όλους ή σχεδόν σε όλους, αξίζει τον κόπο να προχωρήσουμε σε μία τελευταία γρήγορη ανάλυση σχετικά με τον τρόπο παιχνιδιού τους και τα δυνατά τους σημεία. Ας αρχίσουμε λοιπόν...
Παναθηναϊκός
Ο πρωταθλητής Ευρώπης Παναθηναϊκός κατεβαίνει σε αυτό το φάιναλ φορ με απώτερο σκοπό να υπερασπιστεί το στέμμα του! Ένα εγχείρημα διόλου εύκολο, αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι για να προκριθεί στον τελικό, θα πρέπει στα ημιτελικά να περάσει από τον σκόπελο που λέγεται ΤΣΣΚΑ! Παρόλες όμως τις δυσκολίες, το βάρος της φανέλας που έχουν οικοδομήσει οι "πράσινοι" τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, αλλά και οι ικανότητες του κορυφαίου Ευρωπαίου προπονητή, Ομπράντοβιτς του δίνουν κάθε δικαίωμα να ελπίζει ότι μπορεί να κερδίσει ακόμα και αυτήν την καταπληκτική φετινή ΤΣΣΚΑ!
Το κίνητρο εξάλλου του Ομπράντοβιτς σε αυτό το φάιναλ φορ είναι διπλό. Από τη μία θέλει να πάρει τον τίτλο με μειωμένο μπάτζετ σε σχεση με πέρσι και από την άλλη ξέρει ότι αυτό το φάιναλ φορ, πιθανότατα θα είναι το τελευταίο του στην τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού, άρα τι καλύτερο από το να κλείσει την καριέρα του στους "πράσινους", με την κατάκτηση της Ευρωλίγκας; Τα όπλα εξάλλου για να αποκλείσει την ΤΣΣΚΑ, τα έχει και οι Διαμαντίδης, Γιασικεβίτσιους και Μπατίστ είναι μονάχα μερικά από αυτά.
Ολυμπιακός
Η συμμετοχή του Ολυμπιακού στο φάιναλ φορ της Κωνσταντινούπολης, μόνο ως έκπληξη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, αν σκεφτεί κανείς αυτά που συνέβησαν πέρσι το καλοκαίρι με τους αδελφούς Αγγελόπουλους, αλλά και αν δει τις εμφανίσεις των "ερυθρόλευκων" μέχρι τον Δεκέμβριο. Όμως αν παρατηρήσει κάποιος τη δουλειά του Ντούσαν Ίβκοβιτς σε "βάθος" καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς και δει το συνολικό αποτέλεσμα και όχι μεμονωμένα κομμάτια θα καταλάβει ότι η πρόκριση του Ολυμπιακού στο φάιναλ φορ είναι πανάξια.
Οι "ερυθρόλευκοι" σίγουρα δεν έχουν άγχος σε αυτό το φάιναλ φορ, καθώς δεν συγκαταλέγονται μέσα στα φαβορί, αλλά ικανότητες έχουν. Η τεράστια προπονητική εμπειρία του "σοφού" σε συνδυασμό με τη μπασκετική ποιότητα των Σπανούλη, Πρίντεζη και Ντόρσει, μπορεί να πετύχει την υπέρβαση στον ημιτελικό με τη Μπαρτσελόνα, το βράδυ της Παρασκευής και μετά στον τελικό όλα είναι πιθανά... Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι εάν ο Ολυμπιακός παρουσιαστεί σοβαρός στην άμυνα και αποσυντονίσει το Ναβάρο, θα καταφέρει και να "σπάσει" την σκληρή άμυνα των Καταλανών.
ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας είναι το ακλόνητο φαβορί για την κατάκτηση αυτής της Ευρωλίγκας και όχι άδικα... Οι Μοσχοβίτες κέρδισαν στην φάση των ομίλων και τις 2 φορές τον Παναθηναϊκό, αλλά η αλήθεια είναι ότι τόσο η κατάσταση των ομάδων όσο και η σοβαρότητα των αγώνων από την φάση των ομίλων στο φάιναλ φορ, διαφερει όσο η μέρα από τη νυχτα!
Η ΤΣΣΚΑ πάντως διαθέτει ένα καταπληκτικο ρόστερ, το οποίο έχει ως αιχμή του δόρατος, τον Αντρέι Κιριλένκο ή αλλιώς ΑΚ-47! Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι αυτό το "πυρηνικό" όπλο που διαθέτει η ΤΣΣΚΑ, περιβάλλεται από μία σειρά εξαιρετικών παικτών, όπως ο Νέναντ Κρστιτς, ο Μίλος Τεόντοσιτς, ο Αλεξέι Σβεντ και ο Βίκτορ Κριάπα! Η ρώσικη αρκούδα θέλει να επιστρέψει στην κορυφή της Ευρωλίγκας 4 χρόνια μετά το τελευταίο της ευρωπαϊκό, το 2008 και οτιδήποτε λιγότερο από την κορυφή για αυτούς, θα θεωρηθεί αποτυχία!
Μπαρτσελόνα
Όταν σε λένε Μπαρτσελόνα, ο μόνος στόχος που πρέπει να έχεις στο φάιναλ φορ είναι η κατάκτηση του τίτλου! Βέβαια εάν έχεις αποτύχει να πάρεις το ευρωπαϊκό πέρσι που γινόταν η διοργάνωση μέσα στο σπίτι σου, λόγω Παναθηναϊκού, δεν έχεις και την καλύτερη δυνατή ψυχολογία, αλλά και πάλι είσαι η Μπαρτσελόνα...
Οι Καταλανοί διαθέτουν άμυνα που τσακίζει κόκκαλα και τον πάντα εξαιρετικό, Χουάν Κάρλος Ναβάρο, αλλά ακόμα και αν... προκριθούν στον τελικό είτε έχουν απέναντι ΤΣΣΚΑ είτε Παναθηναϊκό αουτσάιντερ θα είναι για την κατάκτηση του τροπαίου. Βέβαια από την άλλη πλευρά υπάρχει πάντα και το θέμα του κινήτρου, καθώς καλώς ή κακώς αν οι "μπλαουγκράνα" κάνουνε την έκπληξη φέτος και πάρουνε το ευρωπαϊκό θα δίνανε μία ηχηρή απάντηση σε όλους όσους τους αμφισβήτησαν για την περσινή τους αποτυχία, ενώ από την άλλη πλευρά και ο Ναβάρο θα ήθελε την κούπα στο τελευταίο πιθανότατα φάιναλ φορ της καριέρας του.
