Εθνική με την υπογραφή Τρινκέρι!

 

Το Ευρωμπάσκετ που οι απανταχού μπασκετόφιλοι περιμέναμε σαν μάννα εξ ουρανού στη μπασκετική ανυδρεία του Σεπτέμβρη ξεκίνησε. Μαζί με αυτό ξεκίνησε τις υποχρεώσεις της στο φετινό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα η Εθνική μας ομάδα, η οποία άρχισε ακόμα ένα Ευρωμπάσκετ με στόχο το μετάλλιο και τη διάκριση.

 Η φετινή όμως, εθνική έχει κάτι που δεν είχαν οι προηγούμενες. Η φετινή εθνική έχει μία ιδιομορφία που μπορεί να την οδηγήσει από το χρυσό μετάλλιο στη πλήρη αποτυχία και τούμπαλιν. Ποιά είναι η ιδιομορφία αυτής της εθνικής; Μα φυσικά ο προπονητής της, Αντρέα Τρινκέρι!

Για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, η εθνική μας ομάδα έχει στο τιμόνι έναν τεχνικό με τόσο ισχυρή προσωπικότητα, όπως ο 45χρονος Ιταλός. Έναν άνθρωπο που μπορεί να μετατρέψει ένα ματς σε προσωπικό του σόου ή να κλέψει την παράσταση στη συνέντευξη Τύπου με τις απίθανες ατάκες του, έναν άνθρωπο που τολμάει να κόψει από την επίσημη αγαπημένη "γερά" ονόματα και να πάρει πιτσιρικάδες!

Κάποιος βέβαια, μπορεί να πει ότι, είναι μεγάλο ρίσκο να κόψεις τον Βουγιούκα για να πάρεις στην ομάδα τον άπειρο Καββαδά ή ότι δεν μπορεί μία ομάδα να κατέβει σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα με μόλις 3 παίκτες στις θέσεις 1-2.

Εγώ προσωπικά δεν θα διαφωνήσω με όποιον διατυπώσει τις παραπάνω ενστάσεις, όμως αναγνωρίζω στον Τρινκέρι το γεγονός ότι, έχει βάλει την προσωπική του σφραγίδα στην ομάδα. Με τα ρίσκα που έχει πάρει ο Ιταλός, είτε η ομάδα θα πάρει μετάλλιο και θα γίνει ήρωας, είτε η ομάδα θα αποτύχει και θα μεταμορφωθεί σε αποδιοπομπαίο τράγο.

 Ότι και να γίνει πάντως, η ευθύνη θα ανήκει αποκλειστικά στον ίδιο και αυτό δείχνει αν μη τι άλλο άνθρωπο που δεν κρύβεται πίσω από τους παίκτες του. Μέχρι να δούμε τι θα κάνει η επίσημη αγαπημένη, ας τον απολαύσουμε και εδώ θα είμαστε στις 22 Σεπτεμβρίου για να κάνουμε τον απολογισμό του.

Τα "μαγκάκια" της Εθνικής Νέων γουστάρουν και το δείχνουν!

 

Ακόμα και αν είσαι εντελώς αδαής από αθλητισμό και μπάσκετ, δεν μπορεί να μην έχεις ακούσει τις τελευταίες μέρες για την εθνική ομάδα των Νέων και αυτό γιατί η ελληνική ομάδα βγάζει... μάτια στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Εσθονίας! Το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα μέχρι στιγμής, έχει κάνει το 6/6 στο πανευρωπαϊκό κάτω των 20 και έτσι όλα τα βλέμματα της μπασκετικής Ευρώπης είναι στραμμένα πάνω της, καθώς φαντάζει ως το απόλυτο φαβορί για το χρυσό!

Η φετινή πορεία της εθνικής Νέων προκαλεί σίγουρα εντύπωση στους περισσότερους φιλάθλους, όχι όμως και σε όσους γνώριζαν το ταλέντο αυτής της ομάδας και τη δουλειά που κάνει εδώ και χρόνια ο Κώστας Μίσσας στις μικρές εθνικές. Η εθνική Νέων που παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες στο Ταλίν δεν είναι ομάδα, αλλά ΟΜΑΔΑ και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, πέρα από τους ιδιαίτερα ταλαντούχους παίκτες που διαθέτει, διαθέτει και ένα άκρως οικογενειακό κλίμα-δημιούργημα του Κώστα Μίσσα. Ο έμπειρος Έλληνας τεχνικός έχει καταφέρει να κάνει όλους τους παίκτες της Νέων να σκέφτονται σαν ένα και αποδεικνύει για πολλοστή φορά ότι είναι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος για να κοουτσάρει τις μικρές εθνικές ομάδες!  

Η εμπειρία λοιπόν, του Μίσσα σε συνδυασμό με το ταλέντο της ομάδας και το γεγονός ότι, αυτά τα παληκαράκια γουστάρουν όσο δεν πάει αυτό που κάνουν, έχουν κάνει όλους εμάς να τρίβουμε τα μάτια μας με αυτό που βλέπουμε στην Εσθονία και να ελπίζουμε ότι κάποια από αυτά τα "μαγκάκια" σε λίγα χρόνια θα είναι και στην Ανδρών!  

Κλείνοντας θα ήθελα να αναφέρω αναλυτικά όλα τα παιδιά της εθνικής Νέων και τις ομάδες τους, έτσι γιατί κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα ξεχνάμε: Γιάννης Αντετοκούνμπο- Φιλαθλητικός και από του χρόνου Μπακς, Δημήτρης Αγραβάνης -Πανιώνιος, Πέτρος Μελισσαράτος - Περιστέρι, Κώστας Γόντικας - Βάιολετς (Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης), Γιάννης Παπαπέτρου - Λόνγκχορνς (Πανεπιστημίου του Τέξας), Μιχάλης Καμπερίδης - Φιλαθλητικός, Αλέξανδρος Μήτσιαλος- Ίκαρος Καλλιθέας, Γιάννης Καραμαλέγκος- Αμύντας, Γιαννούλης Λαρεντζάκης - Ίκαρος Καλλιθέας , Λευτέρης Μποχωρίδης - Άρης, Φίλλιπος Καλογιαννίδης - Ερμής Λαγκαδά και Διαμαντής Σλαφτσάκης -Κ.Α.Ο.Δ.  

Υγ.1 Ασχέτως τελικής κατάταξης αυτή η εθνική είναι επιτυχημένη γιατί έχει καταφέρει να μπει μέσα στις καρδιές μας!  

Υγ. 2 Τώρα που δεν υπάρχει η ΕΡΤ μην περιμένετε να δείτε αγώνα της Εθνικής Νέων στην τηλεόραση, μόνο διαδικτυακά μπορείτε να παρακολουθήσετε τα ματς.

H διάλυση των συνιστωσών μονόδρομος για το ΣΥΡΙΖΑ

 

 Αν εκτιμώ έναν Έλληνα πολιτικό, αυτός δεν είναι άλλος από το Μανώλη Γλέζο. Ο βετεράνος αγωνιστής της Αριστεράς στα δικά μου μάτια, ήταν πάντα ένας άνθρωπος ειλικρινής, ανιδιοτελής και αυθεντικός, ένας άνθρωπος από αυτούς που ο καθένας μας μπορεί καλοπροαίρετα να ζηλέψει για το ήθος του, την ιστορία και τη πολιτική του διαδρομή. Αυτό όμως, δεν σημαίνει επ'ουδενί ότι, είναι υπεράνω κριτικής.

 Έτσι λοιπόν και χωρίς να έχω καμία διάθεση να μειώσω τη προσφορά του Γλέζου στην Αριστερά και την Ελλάδα, οφείλω να ομολογήσω πως θεωρώ εντελώς λανθασμένες τις απόψεις του στο θέμα της διάλυσης των συνιστωσών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Σέβομαι απόλυτα το γεγονός ότι, η συνιστώσα στην οποία ανήκει, οι "Ενεργοί Πολίτες" δεν θέλουν να αυτοδιαλυθούν, αλλά από την άλλη πλευρά οι καιροί είναι δύσκολοι και πρέπει επιτέλους η Αριστερά να αποκτήσει ένα ενιαίο πολιτικό πρόσωπο, προκειμένου να κυβερνήσει. Δεν είναι δυνατόν ακόμα και τώρα, την πιο δύσκολη ώρα για τον ελληνικό λαό, η κάθε συνιστώσα να παίζει τα μικροπολιτικά της παιχνίδια στη πλάτη των εργαζομένων και του κόσμου τη Αριστεράς.

Προφανώς και δεν μπορεί ένα αριστερό κόμμα να διέπεται από κάθετες ιεραρχικές δομές, προφανώς και πρέπει να έχει πολιτικό λόγο το κάθε μέλος και ο κάθε πολίτης που στηρίζει την Αριστερά, όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνονται κινήσεις που υποβαθμίζουν τη προοπτική σοσιαλιστικής διακυβέρνησης της χώρας. Για όλους τους λόγους που σας ανέφερα, θεωρώ ότι, στο ΣΥΡΙΖΑ η διάλυση των συνιστωσών είναι μονόδρομος.

Οι δεξιοί επί χρόνια κορόϊδευαν την Αριστερά, τονίζοντας πως, έτσι όπως πάει σε λίγο θα πετύχει τη διάσπαση του ατόμου... Ας μην τους δικαιώσει ο ΣΥΡΙΖΑ και πάλι γιατί τώρα είναι όντως η ώρα της Αριστεράς.

O Γιάννης Αντετοκούμπο είναι αυτό που έλειπε από το ελληνικό μπάσκετ!

 

Παρά τη μιζέρια και τη διχόνοια που μας κάνει να τρωγόμαστε αναμεταξύ μας κατά καιρούς, η αλήθεια είναι ότι, η Ελλάδα είναι μία χώρα πλούσια μπασκετικά. Για να το πούμε ακόμα πιο απλά, τούτος εδώ ο τόπος είναι ευλογημένος με τη "σπυριάρα" ! Έχουμε πανηγυρίσει πρωταθλήματα και κύπελλα Ευρώπης με τις ελληνικές ομάδες, έχουμε δει την Εθνική μας να κατατροπώνει μεγαθήρια και να κατακτά μετάλλια, έχουμε θαυμάσει παικταράδες και όμως, υπάρχει κάτι που δεν το είχαμε δει μέχρι πρόσφατα!

Αυτό που δεν είχαμε δει είναι, έναν Έλληνα παίκτη να πηγαίνει στο ΝΒΑ, έχοντας τη προοπτική να γίνει πρωταγωνιστής. Θα μου πείτε: δεν έχει πάει στο ΝΒΑ ο Ρετζιάς; Δεν έχει πάει ο Φώτσης; Δεν έχει πάει ο Σπανούλης;

 Σύμφωνοι. Όλοι οι προαναφερθέντες πήγαν στο ΝΒΑ, κανείς τους όμως, δεν κατάφερε να στεριώσει για πολλά χρόνια και κανείς τους δεν πήγε σαν σούπερ σταρ.

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο με λίγα λόγια, προβάλλεται τόσο πολύ γιατί αποτελεί τον πρώτο Έλληνα μπασκετμπολίστα που πηγαίνει στο ΝΒΑ με προοπτική να γράψει το όνομα του με χρυσά γράμματα στην ιστορία του αμερικάνικου μπάσκετ!

Το εάν θα τα καταφέρει ή όχι, εξαρτάται μονάχα από τον ίδιο και το πόσο αποφασισμένος είναι να δουλέψει, οτιδήποτε και να γίνει όμως, στην ελληνική συλλογική μπασκετική συνείδηση ο Αντετοκούμπο αποτελεί αυτό που έλειπε από το ελληνικό μπάσκετ, την επιβράβευση μας στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, στο μαγικό κόσμο του ΝΒΑ!

Κυβέρνηση με ημερομηνία λήξης

 

Η φυγή της Δημοκρατικής Αριστεράς από τη κυβέρνηση ήταν αναμενόμενο πως θα προκαλούσε τριγμούς στη πρώην τρικομματική. Η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή τέθηκε υπό σοβαρή αμφισβήτηση και το ενδεχόμενο εκλογών φάνηκε να είναι πιο κοντά από ποτέ.

 Τελικά όμως, ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία βρήκαν μία συμβιβαστική φόρμουλα και έτσι προχώρησαν στο χθεσινό ανασχηματισμό. Επισήμως και σύμφωνα με τα όσα δηλώνουν οι πολιτικοί των 2 κομμάτων, ο ανασχηματισμός γίνεται για τη σωτηρία της χώρας, ανεπισήμως βέβαια, όλοι ξέρουν πως ο ανασχηματισμός γίνεται διότι αν πάμε σε εκλογές το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να μείνει εκτός Βουλής και η Νέα Δημοκρατία να είναι τρίτο κόμμα.

Με λίγα λόγια, ο χθεσινός ανασχηματισμος δεν αποτελεί τίποτα άλλο, από μία απέλπιδα προσπάθεια της δικομματικής (πλέον) κυβέρνησης να παραμείνει στην εξουσία.

Κατά βάθος βέβαια, τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και η Νέα Δημοκρατία γνωρίζουν ότι μία κυβέρνηση που δεν τη στηρίζει ούτε το 25% της κοινωνίας έχει ημερομηνία λήξης και μάλιστα σύντομη.

Απλά το θέμα είναι, αφενός να "φάνε" όσο περισσότερο μπορούν ακόμα και αφετέρου να συνεχιστεί το παραμυθάκι του ελληνικού success story μέχρι τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Υγ. Το μόνο που απομένει να μάθουμε είναι το ποιος θα κάνει την "ηρωϊκή" έξοδο στη δραχμή, αφού μας σουτάρουν οι Γερμανοί. Ο Σαμαράς με το Βενιζέλο θα πιουν το πικρό ποτήρι μέχρι τέλους ή μήπως θα πετάξουν τη "καυτή" πατάτα στο ΣΥΡΙΖΑ με μία κίνηση τύπου ΕΡΤ; Υπομονή και θα δούμε...

Το μεγάλο στοίχημα της Αριστεράς

 

Η παγκόσμια οικονομική κρίση της τελευταίας πενταετίας έφερε στην επιφάνεια όλα τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος. Αδιέξοδα που τόσο η κοινωνία, όσο και μεγάλο μέρος της Αριστεράς τα είχαν λησμονήσει, πιστεύοντας ότι είχαν βρει τη κότα με τα χρυσά αυγά στο πρόσωπο της σοσιαλδημοκρατίας!

 Στην Ελλάδα αυτά τα αδιέξοδα διογκώθηκαν περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, κυρίως λόγω των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών ιδιαιτεροτήτων που τη διέπουν και έτσι το πρόσωπο της κρίσης στη χώρα μας ήταν τόσο σκληρό, όσο πουθενά αλλού. Το 1,5 εκ. ανέργων και τα 3 εκ. φτωχών συμπολιτών μας, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Φτάσαμε λοιπόν, μετά από 3 χρόνια μνημονίου στο "Ως εδώ και μη παρέκει", αλλά οι δανειστές μας και οι εν ελλάδι νεοφιλελεύθεροι δεν είναι ικανοποιημένοι! Θεωρούν ότι η "εξυγίανση" πρέπει να συνεχιστεί για τουλάχιστον μία δεκαετία ακόμα και μετά βλέπουμε...

Ο Ελληνικός λαός βέβαια διαμαρτύρεται, ξεκαθαρίζει πως δεν αντέχει άλλο,αγωνιά για το εάν θα έχει δουλειά αύριο, φωνάζει πως δεν αντέχει άλλη λιτότητα και φτώχεια, όμως για τους νεοφιλελεύθερους και τα παπαγαλάκια τους, όσα λέει ο κόσμος από το ένα αυτί μπαίνουν και από το άλλο βγαίνουν.

Τα παπαγαλάκια και οι τεχνοκράτες ενδιαφέρονται μόνο για την ευημερία των αριθμών, ποτέ των ανθρώπων και επειδή ακριβώς είναι τόσο αλαζόνες και ελιτιστές θα οδηγήσουν αργά ή γρήγορα την Αριστερά στη κυβέρνηση.

Και κάπου εδώ τίθεται το μεγάλο στοίχημα για την Αριστερά: "Eίναι έτοιμη να κυβερνήσει; Είναι έτοιμη να τα βάλει με όλο το κατεστημένο, εφαρμόζοντας ριζοσπαστικές-αριστερές πολιτικές ή θα μετατραπεί σε ένα νεο ΠΑΣΟΚ";

Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι δύσκολη και είναι δύσκολη γιατί αυτή τη στιγμή στο ΣΥΡΙΖΑ συνυπάρχουν Αριστεροί και Σοσιαλδημοκράτες (Πασόκοι) σε μία περίεργη πολιτική συμμαχία με λεπτές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις 2 πλευρές.

Ας ελπίσουμε πως όταν ο ελληνικός λαός δώσει εντολή διακυβέρνησης στο ΣΥΡΙΖΑ, η Αριστερά θα επικρατήσει γιατί αλλιώς το μέλλον προβλέπεται μαύρο, για να μην πω κατάμαυρο.

Όταν ξεχνάς το παρελθόν σου δεν έχεις μέλλον!

 

Η Εθνική μπάσκετ ήταν ανέκαθεν το καμάρι αυτής της χώρας σε αθλητικό επίπεδο! Η Εθνική ομάδα που διεκδικούσε σε σταθερή βάση μετάλλια, η ομάδα που πάντα ξεχείλιζε και ξεχειλίζει ακόμα από ταλέντο, η "επίσημη αγαπημένη"! Η Εθνική μπάσκετ ήταν πάντα η ζωντανή απόδειξη ότι το μπάσκετ ήταν, είναι και θα είναι το εθνικό μας άθλημα, η βασική αιτία για να γεμίζουν κάθε καλοκαίρι τα ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ σε όλη την Ελλάδα, η αιτία περηφάνιας του κάθε Έλληνα, που μπορεί σε άλλα αθλήματα να ήταν κομπάρσος, αλλά σε αυτό ήταν ο πρωταγωνιστής!

Θυμάμαι ακόμα με νοσταλγία, τον εαυτό μου πιτσιρικά να παίζω μπάσκετ, στα ανοιχτά γήπεδα της Νέας Μάκρης. Άλλες φορές στο γηπεδάκι πίσω από το δημαρχείο, άλλες φορές στο ανοιχτό της Ανατολής, άλλες στην Αγία Μαρίνα, άλλες στο σπίτι μου, αρχικά στη μπασκέτα που είχε βάλει ο πατέρας μου στην ελιά και αργότερα μιας και ήμουν ήδη έφηβος και ήθελα περισσότερο χώρο και κυρίως... ύψος στη μπασκέτα στο δρόμο!

Με το μπάσκετ υπήρχε ένα... δέσιμο και μία αγάπη που δεν υπήρχε με τα άλλα αθλήματα και οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό συνέβαινε και με τους φίλους μου ανεξαρτήτως ομάδας, είχαμε τρέλα με την "σπυριάρα"! Δεν ξέρω αν έτυχε να είμαστε πολλοί "μπασκετικοί" στη Μάκρη, ή αν αυτο συνέβαινε και συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα (να πω την αλήθεια, νομίζω ότι ισχύει το δεύτερο), αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι αυτή η τρέλα δεν υπήρχε τόσο ούτε λόγω Παναθηναϊκού, ούτε λόγω Ολυμπιακού, αλλά... λόγω Εθνικής! Αν μη τι άλλο για αυτό είμαι σίγουρος... Μπορεί να διαφωνούσαμε στα πολιτικά, μπορεί να διαφωνούσαμε στα αθλητικά, αλλά με την Εθνική μας έπιανε ένα δέος, ήταν το καμάρι μας.

Ποιος δεν θυμάται το χρυσό το 2005 στο Βελιγράδι ή την νίκη επί της Dream Team το 2006(ας μην ξεχνάμε, ότι ήμασταν και είμαστε η μόνη χώρα στην ιστορία που κέρδισε τις ΗΠΑ, πλήρεις!!!); Ποιος δε θυμάται την ανατροπή απέναντι στη Σλοβενία από το -17 λίγα λεπτά πριν τη λήξη του ματς; Το τρίποντο του Διαμαντίδη απέναντι στη Γαλλία; Το χάλκινο το 2009 στην Πολωνία, που ήταν πιο σημαντικό και από χρυσό; Θα μπορούσα να γράφω χιλιάδες λέξεις για όλα αυτά, αλλά ας επανέλθουμε στο θέμα μας...  

Η Εθνική, λοιπόν αποτελούσε ανέκαθεν το καμάρι μας, μία από τις κορυφαίες ομάδες του κόσμου, που όλοι θαύμαζαν και απεύχονταν να αντιμετωπίσουν, ακόμα και οι Αμερικάνοι..! Αυτή όμως η ομάδα έγινε μύθος, στηριζόμενη στο "μυαλό" και το ύψος των περιφερειακών της, στηριζόμενη στη σφιχτή της άμυνα γενικά και την άμυνα ζώνης ειδικά, στηριζόμενη σε οργανωμένες επιθέσεις, στηριζόμενη σε συγκεκριμένα συστήματα, αλλά και στην αυτοπεποίθηση των παικτών της.  

Η αυτοπεποίθηση των διεθνών, προερχόταν από το γεγονός, ότι κατά βάθος ξέρανε και ξέραμε, ότι στο μπάσκετ, αυτή η χώρα δεν ήταν ελλαδίτσα, αλλά θηρίο, που αν το πλήγωνες ή το υποτιμούσες θα σε τσάκιζε όσο μεγάλο όνομα και αν ήσουν, αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε, τον Λεμπρόν Τζέημς ή τον Ντιρκ Νοβίτζκι, ακόμα και τον Τόνι Πάρκερ και θα σας πουν τι εστί Ελλάδα.

Αυτή λοιπόν την ιστορία, φάνηκε ότι δεν τη σεβάστηκε καθόλου ο Ηλίας Ζούρος, με τον τρόπο που παρέταξε την ομάδα στο Προολυμιακό, με αποτέλεσμα να γνωρίσουμε αυτό τον ντροπιαστικό αποκλεισμό από τη Νιγηρία. Η άμυνα ζώνης αντικαταστάθηκε από το man to man, που έκανε τον Καϊμακόγλου έρμαιο στις ορέξεις των ιδιαιτέρως αθλητικών Νιγηριανών, η οργανωμένη επίθεση από τον run and gun, ένα στυλ παιχνιδιού, του οποίου το ρυθμό μόνο ο Σπανούλης μπορεί να ακολουθήσει, βοήθειες στην άμυνα δεν υπήρξαν ποτέ και έτσι η Ελλάδα μετά από πάρα πολλά χρόνια, δεν θα συμμετέχει σε τελική φάση διεθνούς διοργάνωσης!

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν και ελαφρυντικά για τον Έλληνα τεχνικό, καθώς η εθνική είχε πολλές απουσίες βασικών παικτών, ενώ όπως είπε και ο ίδιος: "Kάναμε μόλις 10 προπονήσεις καθώς δεν προλαβαίναμε", αλλά ειλικρινά μπορεί αυτό να αποτελεί δικαιολογία σε μία ήττα από τη Νιγηρία; Μάλλον όχι...

Το θέμα και κλείνω με αυτό είναι το εξής: Η Ελλάδα έχει μία σημαντική ιστορία στο παγκόσμιο μπάσκετ, έχει συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού, συγκεκριμένα ατού και συγκεκριμένα δυνατά σημεία, έχει μία παράδοση στο χώρο που διαρκεί χρόνια και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει με 10 προπονήσεις....

Ο Ηλίας Ζούρος είναι ένας πολύ καλός τεχνικός και ελπίζω, εφόσον παραμείνει στην Εθνική να καταλάβει ο λάθος του και να το διορθώσει, γιατί αν και του χρόνου στο Ευρωμπάσκετ, η Ελλάδα συνεχίσει αυτό το ανούσιο και αμερικανόφερτο run and gun, ξεχνώντας το δικό της στυλ παιχνιδιού, με το οποίο έχει διαπρέψει διαχρονικά, η κατάληξη θα είναι και πάλι η ίδια: Ύβρις-τίσις-νέμεσις.  

Υγ1. Το έγραψα αυτό το άρθρο, όχι για τίποτα άλλο, αλλά για να συνεχίσουν τα παιδιά στα ανοιχτά να παίζουν μπάσκετ....  

Υγ2. Το μεγαλύτερο κρίμα είναι ότι αυτή η Εθνική έχει πολύ ταλέντο για να το χαραμίζει τόσο άδοξα.

Η επόμενη μέρα του Παναθηναϊκού

 

 Η φετινή χρονιά σίγουρα δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό. Το "τριφύλλι" έχασε το πρωτάθλημα Ελλάδας μετά από 10 χρόνια, από τον "αιώνιο" αντίπαλο του Ολυμπιακό, ενώ και στην Ευρωλίγκα η κατάληξη δεν ήταν καλύτερη, καθώς όχι μόνο έχασε τον τίτλο (το τι έγινε στον ημιτελικό είναι μία άλλη υπόθεση, που δεν θα αναλύσουμε εδώ), αλλά το τρόπαιο το πήρε ο Ολυμπιακός.

Τι φταίει λοιπόν και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε; Πως χάσαμε τον φετινό τίτλο; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι για την απώλεια του φετινού τίτλου, φταίει το γεγονός ότι οι παίκτες-κλειδιά του Παναθηναϊκού είναι από 30 ετών και πάνω. Κάποιοι άλλοι στέκονται στο ότι οι παίκτες που ήρθαν στον Παναθηναϊκό την τελευταία διετία δεν κατάφεραν ποτέ να μπουν στο κλίμα της ομάδας και να βοηθήσουν ουσιαστικά, ενώ υπάρχει και μία τρίτη άποψη που υποστηρίζει ότι η κύρια ευθύνη ανήκει στους αδελφούς Γιαννακόπουλους, οι οποίοι έχοντας στο μυαλό τους , ότι θα αποχωρούσαν φέτος (ασχέτως αν τελικά δεν φεύγουν) άφησαν τον Ολυμπιακό να μαζέψει όλους τους καλούς νέους παίκτες, όπως οι: "Παπανικολάου, Μάντζαρης και Σλούκας".

 Κατά την προσωπική μου άποψη όλοι έχουν δίκιο, είτε περισσότερο είτε λιγότερο, καθώς η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση! Ήρθε όμως το τέλος του "εξάστερου" έτσι όπως υποστηρίζουν οι απέναντι; Αν με ρωτήσετε, θα σας πω ότι όλα αυτά είναι ασόβαρα πράγματα... Σίγουρα ο Παναθηναϊκός φέτος δεν έδειχνε να βρίσκεται σε τόσο καλή κατάσταση όσο ο Ολυμπιακός, σίγουρα οι "ερυθρόλευκοι" έχουν μαζέψει όλη την αφρόκρεμα των νεαρών Ελλήνων μπασκετμπολιστών, σίγουρα δείχνουν να έχουν μέλλον, αλλά αν είναι δυνατόν να υποστηρίζουν κάποιοι ότι τελείωσε ο Παναθηναϊκός!

Η αλήθεια είναι ότι ο Παναθηναϊκός παρά τα πολλά φετινά του προβλήματα του δεν είναι μία ομάδα που στερείται ποιότητας, ούτε βέβαια μία ομάδα που δεν μπορεί με μερικές προσθήκες να ξαναπάρει τα σκήπτρα! Πόσο μάλλον τώρα που ξέρουμε οτι οι Γιαννακόπουλοι, ο Ομπράντοβιτς και ο Διαμαντίδης θα είναι στον Παναθηναϊκό και του χρόνου! Έφτασε, λοιπόν, η ώρα να τεθεί το ερώτημα που μας καίει όλους: Tι μελλει γενέσθαι στον Παναθηναϊκό;

Σύμφωνα λοιπόν με τις πρώτες πληροφορίες, στον Παναθηναϊκό θέλουν να κρατησουν 7 παίκτες από το φετινό ρόστερ οπωσδήποτε. Αυτοί οι 7 παίκτες είναι οι: Δημήτρης Διαμαντίδης, Νικ Καλάθης (παρά τα κατά καιρούς κενά στην απόδοση του, στον Παναθηναϊκό τον θεωρούν σημαντικό παίκτη της ομάδας), Κώστας Καϊμακόγλου, Στράτος Περπέρογλου, Ίαν Βουγιούκας, Μάικ Μπατίστ και Γιασικεβίτσιους (για τους 2 τελευταίους μπορεί να υπάρχουν κάποιες ενστάσεις λόγω ηλικίας, αλλά η ποιότητα τους, παρά την ηλικία τους είναι αδιαμφισβήτητη!). Επίσης παρελθόν πρέπει ήδη να θεωρούνται από το σύλλογο οι: Ρομέιν Σάτο, Άλεξ Μάριτς, Ντέηβιντ Λόγκαν, Αλέξης Κυρίτσης και Στίβεν Σμιθ, ενώ για τον Κώστα Τσαρτσαρή οι ιθύνοντες του "τριφυλλιού" δεν δείχνουν ούτε να καίγονται να τον κρατήσουν, αλλά ούτε και να τον διώξουν.

Πέρα όμως από τις κινήσεις των ανθρώπων του "εξάστερου" που αφορούν το υπάρχουν ρόστερ, έχουν γίνει κινήσεις και για παίκτες που ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς θέλει για τη νέα χρονιά. Ο πρώτος μεταγραφικός στόχος του Παναθηναϊκού για φέτος το καλοκαίρι αναμένεται να είναι ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης! Ο Έλληνας σέντερ έχει μείνει ελεύθερος από την Μακάμπι και στον Παναθηναϊκό πολύ θα ήθελαν να τον εντάξουν στο δυναμικό τους, προκειμένου να προσθέσει δύναμη στην "πράσινη" ρακέτα, δηλ. σε μία θέση όπου ο Παναθηναϊκός υστερούσε σε δύναμη σε σχεση με τον Ολυμπιακό φέτος. Ο δεύτερος μεταγραφικός στόχος είναι ο Βλαδίμηρος Γιάνκοβιτς, γιος του αείμνηστου Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, ο οποίος προέρχεται από εξαιρετική σεζόν με τον Πανιώνιο, ενώ είναι και ελεύθερος, κάτι το οποίο σημαίνει ότι το κόστος της απόκτησης του δεν θα είναι υψηλό. Ο νεαρός σμολ φόργουορντ μπορεί να δώσει πολύτιμες λύσεις στο "τριάρι", σε μία θέση δηλ., όπου ο Στράτος Περπέρογλου φέτος ήταν απελπιστικά μόνος.

Αυτές οι 2 μεταγραφικές κινήσεις που προαναφέρθηκαν είναι πολύ σημαντικές και εάν πραγματοποιηθούν θα ενισχύσουν πάρα πολύ τον Παναθηναϊκό εν όψει της καινούριας σεζόν. Πάντως το μόνο, το οποίο είναι σίγουρο, είναι το γεγονός ότι το φετινό καλοκαίρι αναμένεται να είναι για τους "πράσινους", το πιο θερμό των τελευταίων ετών, καθώς οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι σκοπεύουν να δώσουν αρκετά χρήματα για την ενίσχυση της ομάδας και την επιστροφή της στην κορυφή της Ελλάδας και της Ευρώπης!

Μεγάλες ομάδες με "μικρό" κόσμο

 

Η σειρά των τελικών της Α1 ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό είναι πιθανότατα η καλύτερη σειρά τελικών μπάσκετ σε ολόκληρη την Ευρώπη! Σε αυτό το συμπέρασμα δεν οδηγηθήκαμε βεβαίως καθόλου αβίαστα, αλλά με βάση τα γεγονότα, καθώς αν σκεφτούμε ότι ο Ολυμπιακός είναι ο πρωταθλητής Ευρώπης για τη φετινή σεζόν και ο Παναθηναϊκός ο περσινός πρωταθλητής Ευρώπης και παρολίγον φετινός φιναλίστ (ας όψεται το δίδυμο Γιούγκεμπραντ και Μαρτιν που σφύριξε τον ημιτελικό με την ΤΣΣΚΑ), μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε ότι η "κόντρα" των 2 αιωνίων είναι η μονομαχία ανάμεσα στις 2 κορυφαίες φετινές ομάδες της Ευρώπης!

 Όταν όμως περιμένεις να δεις μία σειρά αγώνων ανάμεσα στις 2 κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες, περιμένεις να δεις και γήπεδα γεμάτα, γήπεδα στα οποία, κατά το κοινώς λεγόμενον να μην πέφτει καρφίτσα! Ήταν όμως έτσι οι μέχρι τώρα αναμετρήσεις των 2 ομάδων; Για τον τρίτο τελικό ίσως και να ισχύει κάτι τέτοιο, καθώς οι κενές θέσεις ήταν ελάχιστες, αλλά για τους 2 πρώτους σε καμία περίπτωση... Στο πρώτο ματς υπήρχαν τουλάχιστον 1000 κενές θέσεις, καθώς από ότι φαίνεται οι φίλοι του Ολυμπιακου δεν μπορούν να γεμίσουν ένα γήπεδο, το οποίο έχει μόλις 12.000 θέσεις χωρητικότητα, σε ένα ματς μάλιστα το οποίο ήταν το πρώτο του πρωταθλητή Ευρώπης, Ολυμπιακού, μπροστά στο κοινό του! Από την άλλη πλευρά στο δεύτερο ματς στο ΟΑΚΑ, η κατάσταση ήταν ακόμα πιο απογοητευτική καθώς σε ένα γήπεδο χωρητικότητας 18.500 θέσεων, οι φίλαθλοι μετά βίας έφτασαν τους 14.000!!! Προφανώς για τους φίλους του Παναθηναϊκού, η ποιότητα του ρόστερ της ομάδας τους και τα 6 ευρωπαϊκά δεν αποτελούν ικανά κίνητρα για να τους πείσουν να "ανηφορίσουν" στο Μαρούσι σε ένα ματς απέναντι στον Ολυμπιακό!

Και εδώ φτάνουμε στο μεγάλο ερώτημα: Γιατί δεν γεμίζουν τα γήπεδα των 2 κορυφαίων ομάδων μπάσκετ της Ευρώπης;

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ευθύνεται η οικονομική κρίση, αλλά επειδή τις ίδιες καταστάσεις τις ζούμε ξανά και ξανά εδώ και χρόνια, επιτρέψτε μου να έχω διαφορετική άποψη. Η άποψη μου λοιπόν είναι ξεκάθαρη πάνω σε αυτό το θέμα, οι Έλληνες φίλαθλοι δεν ενδιαφέρονται για τα αθλήματα, δεν ενδιαφέρονται για το θέαμα, αλλά ούτε και για την ποιότητα των ομάδων τους! Οι Έλληνες φίλαθλοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι 2 ειδών: είτε άνθρωποι που πάνε στο γήπεδο για να τα σπάσουν και να βγάλουν τα απωθημένα τους από άλλους τομείς της ζωής τους, είτε "πανηγυρτζίδες", δηλ. φίλαθλοι που το μόνο που θέλουν από την ομάδα τους είναι να κερδίζει προκειμένου να την "πούνε" στον απέναντι και να αισθανθούν αυτοί ανώτεροι. Εννοείται βεβαίως, ότι και η δεύτερη κατηγορία, αυτή φιλάθλων, στο γήπεδο προσπαθεί να βγάλει τα ψυχολογικά της προβλήματα! Π.χ. υποστηρίζω μία ομάδα Α και πάω στο γήπεδο για να κερδίσουμε την ομάδα Β, αν κερδίσουμε ξεσπάω τα προβλήματα της δουλειάς μου, όπου το αφεντικό μου με έχει κάνει πατίνι πάνω στους γνωστούς μου που υποστηρίζουν την ομάδα Β, τόσο απλά!

Το γήπεδο στην Ελλάδα αποτελεί δυστυχώς, το μέσο εκτόνωσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων που δημιουργούν οι ανισότητες του οικονομικοπολιτικοκοινωνικού συστήματος! Έτσι λοιπόν γίνεται καταννοητό το γιατί ο μπασκετικός Ολυμπιακός έχει λιγότερο κόσμο από τον ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό, παρά το γεγονός ότι συγκριτικά είναι κατά πολύ ανώτερος του δεύτερου... Μα φυσικά γιατί δεν έχει σημασία το αν είσαι η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη ή το αν προσφέρεις θέαμα, αλλά το αν κερδίζεις τον "αιώνιο" για να μπορέσει ο κάθε "προβληματικός" να βγάλει τα απωθημένα του από την προσωπική του ζωή (οικογενειακά, θέματα δουλειάς και όχι μόνο) στον αθλητισμό και πιο συγκεκριμένο στον Παναθηναϊκό που φταίει για όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σε προσωπικό επίπεδο! Αντιστοίχως οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού, και μόνο με τη σκέψη ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να κερδίσει τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ στον δεύτερο τελικό (το οποίο συνεπάγεται ότι δεν θα μπορούν να ξεσπάσουν και να εκτονώσουν όλα όσα αισθάνονται πάνω στους παίκτες του Ολυμπιακού) προτίμησαν να μην πάνε στο ΟΑΚΑ, παρά να δουν τον "τρισκατάρατο" εχθρό τους να τους κερδίζει μέσα στην έδρα τους.

Δυστυχώς αυτό είναι το φίλαθλο κοινό στην Ελλάδα, μισαλλόδοξο μέχρι αηδίας, γαλουχημένο με τη νοοτροπία: " Να ψοφήσει ο γάιδαρος του διπλανού"! Ας ελπίσουμε να ξαναέρθει η μέρα που αυτοί θα εξαφανιστούν από τα γήπεδα για να δωσουν το παρόν και πάλι οι αγνοί και "ρομαντικοί" φίλαθλοι, αυτοί που είναι Παναθηναϊκοί και Ολυμπιακοί κατά κύριο λόγο και όχι αντιπαναθηναϊκοί και αντιολυμπιακοί κατά κύριο λόγο και μετά όλα τα υπόλοιπα.